Zondag 20 mei, Camping/Pensiunea Cristiana, Mănăstirea Humorului, Bukovino, Roemenië.

We zijn de camping niet meer afgeweest gisteren. Moe van de lange rit de dag ervoor en de  korte nacht. Het werd bewolkt en regende af en toe. Dan is zo'n 'niks hoeft' dagje heerlijk. Na een relaxed begin van deze zondag fietsen we fris en fruitig door het dorp Mănăstirea Humorului de helling af tot het alweer drukke Gura Humorului. Geen wonder dat men een rondweg wil.

         

            

           

        

Na een paar km over de E58 fietsen we omhoog naar het de kerk Voronet. Een topper tussen de vele kerken en kloosters in Roemenië en met name in dit gebied. Dat zie je meteen al aan de dure parking ervoor en de toeristenmarkt op de toegangsweg. Het is voor 10en. Nog weinig toeristen, in ieder geval geen westerse. Wel veel kerkgangers buiten en in de kerk. Een Papa gaat voor. Hemels vrouwengezang antwoordt. Later leest een vrouwenstem een gebed. Ook buiten goed te volgen. Binnen is het overvol en doet een nonnetje ondertussen goede zaken met de kaarsenverkoop. Een praktisch geloof. Bidden en werken tegelijkertijd. De kerk is maar klein. Buiten en binnen bedekt met fresco's. Wil je alles goed zien, dan zou een verrekijker goed van pas komen. De afbeeldingen laten zich voor de kenners lezen als een strip. Mooi, heel mooi!

           

            

Dezelfde route terug. Nu nemen we de tijd om om ons heen te kijken. In Gura H bezoeken we een overvol supertje. Ook kijken we nog even op de zigeunermarkt. Lang niet alle kramen zijn open vandaag.

          

                

Terug onze berg op schenken we extra aandacht aan de huizen. Prachtige authentieke houten exemplaren. Met motieven beschilderde schattige huisjes en  heel veel grote huizen in allerlei fases van opbouw. Ook hier tiert de versierkunst welig. Opengewerkte 'kanten' zinken daklijsten, bronzen en vergulde smeedijzeren hekwerken. Allesbehalve saai.

 

         

              

             

In Mănăstirea Humorului,  al vlak bij de camping, bezoeken we de volgende beroemde kerk. De toeristenkermis rondom is bescheidener. Het is er ook minder druk. Toch is deze Unesco Werelderfgoed. We kunnen hier zonder ticket zo doorlopen. Er zit een vrouwtje te bedelen en even later spreken 2 mannen ons aan om een bijdrage voor de renovatie. Toch klopt er volgens ons iets niet. Het lijkt eigen initiatief van een vindingrijke familie. Geen nonnetjes of paters te zien. De Roemenen vragen ze niks. Die negeren hen trouwens. Ook hier is de dienst aan de gang. Weer mooi.

         

          

Ons Libby is geheel alleen op de camping. Het Roemeense gezinnetje met caravan had  ons onderweg al uitbundig ten afscheid gezwaaid. De Zwitserse en Oostenrijkse camper waren vanmorgen al aan het vertrekken. De laatste pensiongasten verdwijnen na de lunch. Overdruk is het hier niet. Zal ook met de ligging te maken hebben in het noorden van Roemenië, dicht bij de Moldavische en Oekraïense grens. Het is de omweg waard.

         

Maandag 21 mei 2018, 1. OP Mănăstirea Putna N 47.86646, E 25.59874 gratis met toilet. 2. Camping Cristal 50 lei, Sucevița, Bukovina, Roemenië.

We gaan voor een kloosterommetje nog noordelijker. Maar eerst terug naar  Gura Humorului.  Daar voorziet de Penny  ons van leeftocht voor de komende dagen. Een eindje oostelijk nemen we de 2E noord. Verder Bukovino, 'het hoge land', land van kerken en kloosters in.

         

Eén van de mooiste landschappen van Moldavië noemt Trotter dit. Een lappendeken van akkers en weilanden, opgefleurd met af en toe een Pools dorpje. Oostenrijkse machthebbers trokken indertijd behalve Polen ook Slowaken, Joden, Duitsers en Oekraïners aan om de zoutexploitatie te bevorderen Daardoor is het in het bekken van Cacica nog steeds een multicultureel eilandje. Wij merken niet veel  verschil. Ook hier wordt uitgebreide nieuwbouw gepleegd. We zien echter ook groepjes  hangende, bierdrinkende mannen. Dat om half 10 in de ochtend.

         

Verderop  in Vicovu de Jos en omgeving verwijzen borden van de ene schoenfabriek met verkoop  na de andere. Hier komen de in Bran voor Leen gekochte sandalen ook vast vandaan. De huizen in aanbouw zijn enorm. Deze industrie brengt duidelijk welvaart in de afgelegen streek.

Langs de grensrivier met Oekraïne bereiken we het dorpje Putna. Ietwat toeristisch. Aan het eind van het dorp 2 houten poorten door en we zijn bij het kloostercomplex.

         

Deze is beroemd omdat het stevig van vestingwerken voorzien is. Gister in Humorului was dat ook, maar niet meer zo intact. Bovendien is hier een Moldavische held begraven in een pompeus graf. Daardoor behalve belangrijk religieus ook een nationaal symbool. We gaan het zien!

Wat mooi! Wat prachtig en zo devoot. Wij zijn de enige buitenlanders. De kerk is vol, een dienst aan de gang. Mensen volgen de pope, zowel buiten als binnen. Prachtig geklede dames in klederdracht van Bukovino gaan op de foto. Ook voor mij poseren ze nogmaals vriendelijk. Ondertussen sjouwen jonge monniken met een grote rieten broodmand en zijn druk met andere zaken.

      

Aan de zijmuur bezoeken we het religieuze museum. Hier mag fotograferen echt niet. Maar wat een pracht aan goud, zilver en Byzantijns borduurwerk.

Het graf hebben we  niet gezien omdat we alleen in het portaal zijn geweest.  De kerk in zou te storend zijn geweest. Toch is het de lange weg heen en terug driedubbel waard. Heel bijzonder dit temidden van de Roemenen te mogen meemaken. Overnachten kan hier makkelijk en extra bijzonder zal het zijn om in de avond het klooster in alle rust nogmaals te bezoeken, wanneer de monniken zich verzamelen voor de dienst. Bij ons begint de terugdatum echter wat mee te spelen dus rijden we vandaag nog naar het volgende klooster. Daar is ook een camping en hopelijk kan ik dan eindelijk wassen.

Dertig km dezelfde weg terug toont  ons weer andere mooie spots. Het is tegen lunchtijd en daardoor extra druk op straat. Gezellig dat aan te zien. Een paar vrouwen warempel nog in 'daagse' klederdracht. Schoolmeisjes met minuscule hoofddoekjes op. Mannen kletsend op een bankje. De hoedjes zwierig op het hoofd. We passeren weer vele kerken, waaronder een paar houten exemplaren met bijgebouwen.

Er nadert een stoet. Eerst denken we dat het een processie is. Rijk geborduurde banieren  worden meegedragen. Het blijkt een begrafenisstoet. Bijzonder daarbij is dat een aantal jongeren een enorme rieten mand torst gevuld met broden, fruit en groente. Achter de kist  loopt het halve dorp mee. De  vrouwen gekleed in het zwart hebben allemaal een wit brood in een doorzichtige plastic zak aan de vinger hangen.

De oprit naar de camping is al bijzonder. Men is bezig luzerne op door palen  verbonden houten oppers te schikken om te drogen. Een hartelijke ontvangst. Poezen, een hond, kippen en een Vlaamse Reus. Het sanitair pico bello, daarin staat ook een wasmachine te glimmen. Hup in de Indesit! In ieder geval de helft weggewerkt. Nu maar hopen dat het na regen vanmorgen verder droog blijft.

Zodra de was hangt te voet naar de Mănăstirea Sucevița op 2 km. Alweer een bijzonder kloostercomplex. Een prettige wandeling. Ook dit is een ommuurd vestingklooster. Wauw!

         

Buiten en binnen beschilderd. Er is geen dienst aan de gang. Vlug naar binnen terwijl de schoolklas door een nonnetje buitenom gegidst wordt langs oa de Scala Paradiso of de Ladder der Deugden. Dat is dan met de afbeelding van de Schepping in helder licht en meteen veel somberder na de zondeval,  dan ook de enige die ik later herken.

         

Maar eerst binnen. Wat een pracht en overdaad hebben 2 Moldavische  broers hier geschilderd. Volgens Trotter moet je meermalen terug om eea op je in te laten werken en steeds iets nieuws te ontdekken.  Zo ver gaat onze Bijbelse kennis niet. Evengoed indrukwekkend. Ook hier is een museum met iconen, goud, zilver en geborduurde grafkleden. Terwijl we dat bezoeken horen we de ons inmiddels bekende hamertjes tikken. Het is bijna 4 uur. Even later klokgelui en dan begint het gezang. Dit is een nonnenklooster. Hier gaat dus een vrouw,  de moeder overste?, voor in gebed.

         

         

           

Het is genoeg geweest. 2 kloosters per dag is toch echt wel de max wat we aankunnen. Tijd om terug te wandelen naar de camping en de was binnen te halen.

        

Dinsdag 22 mei, Camping/Pension Perla Maramureşului 10 lei pp, totaal € 4,35  (N 47.649487, E 24.688524) Borşa, Maramureş, Roemenië.

Voorbij de Mănăstirea Sucevița beginnen we aan de beklimming van de Pasul Ciumărna, 1109 m. Het valt mee. We zijn aardig op hoogte. Op de pas een monument. Een reuzenhand. Op de pols ontwaar ik de oeros, symbool van Roemenië.

        

       

Aan het eind van de afdaling ligt Vatra Moldoviței. Hier alweer een vestingklooster. We moeten er een km voor van de weg af. Doen we niet. Allebei een beetje kloostermoe. Er wacht ons nog een lange weg. Nogmaals een pas over door het mooie Alpenlandschap bereiken we Cămpulung Moldovenesk. Eerst maar thoffie bij een mooi beschilderd ei-kruis.

         

           

          

Langs de Putna een stukje over de  E 58. Helemaal niet zo druk hier. Goed van kwaliteit en landschappelijk prachtig. De Pasul Mestecăniş over.

         

       

Dan de 18 op. Abominabel slecht. Er wordt gewerkt aan verbreding. Nieuwe afwatering onder de weg gelegd. Dat maakt de weg lap, gat en grind. Stapvoets. Alle tijd om de bijzondere geometrische versieringen in het dorp Ciocăneşti te bekijken. Volgens Trotter worden dezelfde motieven gebruikt voor doeken, tapijten en op de traditionele kleding

           

          

            

              

Na 20 km hobbelen is de weg vanaf het dorp Cărlibaba ineens geasfalteerd. Hier ziet Leen een bancomat. Is dat probleem ook weer opgelost, want het  werd nijpend met het voorraadje Lei. We wijzigen de eindbestemming. Dat halen we niet op deze manier.

5 km verder is het gedaan met het gladde wegdek. Weer hobbelen en gaten ontwijken, afgewisseld met betere stukjes. Overal wordt hard gewerkt. Over een jaar of wat ken je het niet meer terug.

         

Richting de  Pasul Prislop 1416 m zien we sneeuwresten tegen de bergtoppen. Bovenop de pas een kerk. Daarna dalen we tot in het langgerekte dorp Borşa. Hier hebben we camping Borşa ingetoetst. Een grootse naam voor een paar camperplaatsjes bij het pension van Vlaamse Chris. Midden in een woonwijk. Inderdaad, maar nauwe toegang met een flinke hobbel. Dat wordt hem niet. Terwijl we draaien komt den Chris eraan. Hij verwijst ons naar een andere ingang 30 mtr verderop. Daar mogen we direct aan de weg voor een schuurtje staan. Dan kan het sanitair nog zo mooi zijn, dit vinden we allebei niks.

             

          

         

2 km ervoor zagen we langs de 18 een verwijzing met Campingcar. Daar rijden we heen. Een indrukwekkende stenen poort. Een smalle oprit en een leeg grasveld, waarachter kippen en eenden. Erbij een grote overdekte picknick en barbecueruimte. Ook hier tiert de versierdrift welig. We worden hartelijk ontvangen door een middelbaar echtpaar en schoondochter met kindje. Zij vertaalt naar Engels. We zijn welkom. De voorzieningen aanwezig, maar basic. De prijs zo basic, dat we het amper kunnen geloven. Wij hebben verder niks nodig, maar voor een gering bedrag extra is er elektriciteit en kun je douchen.

         

Het waren 150 zeer inspannende kilometers. Wij zijn blij dat we kunnen relaxen. Daar is het hier een prima stek voor.

          

Woensdag 23 mei, Camping Poieni, Săpânța, Roemenië. RON 50 (€ 10,80 incl. elektra).

Een heerlijk en gastvrij plekje daar in Borşa. De witte eendjes waggelen al weer voorbij de camper. Van de Duitse motoristas ligt er nog één in zijn slaapzak op de picknicktafel. De ander komt net uit het tentje gekropen. Over de toestand van de weg kan ik melden dat het Borşa door meteen patat is. Slecht en wegwerken. Daarna de 17C en de scenic  DJ186.

Hier wordt niet aan de weg gewerkt, maar hobbelen we gezellig door de dorpjes

       

          

Pittoresk. Tussen de moderniteit, auto's en mobieltjes, handhaven de tradities zich. Dit lijkt op het dagelijks leven in Marokko. Vrouwen met hak en riek onderweg of  op het land. Typisch de gebloemde hoofddoekjes, soms met strooien zonnehoedje er bovenop. Ook bijzonder de reuzen geblokte schoudertassen.

           

         

Zoveel te zien. Zelfs de houten toegangspoorten aan het begin van een dorp of bij een klooster doen aan Marokko denken. De zijweggetjes naar het klooster, bv van Dragomireşte, slaan we toch maar niet in. Te smal,  te steil.

Even verder in Bogdan Vodă stoppen we wel bij een prachtig houten kerkje. Ernaast torent een spuuglelijke nieuwe kerk. Het schijnt dat Ceauşescu dat bevorderde. Een soort staatskerken. Ik vind een open poortje, maar de kerk zelf is afgesloten. Het is toch mooi zo met het kerkhof rondom.

           

              

            

       

We nemen de afslag naar het traditionele dorpje Ieud. Het is er markt.

Daar voorbij een prachtig houten kerkje. Bij de ingang staat een jongedame, die me aanbiedt de kerk te openen en wat erover te vertellen. Ze is (ook Engelstalige) gids vertelt ze. Samen met 2 net gearriveerde Duitsers kan ik binnen (3 lei) in dit 18e eeuwse kerkje met gotische kenmerken. Alleen in de iconostase zijn schilderingen. Erg donker want nog niet gerestaureerd. De 2 portalen daarvoor,  vrouwen  bij de ingang, de mannen in het midden,  hangen vol met iconen op glas en met geweven en geborduurde kleden. Sommige al oud, andere nog recent. De vrouwen maken nog steeds graag dingen om de kerk te verfraaien. Deze kerk wordt vanwege de versieringen door de mensen toch kathedraal genoemd.

             

 

       

De andere kerk een paar km terug op de heuvel is Unesco Werelderfgoed. 14e eeuws. Van  buiten ziet ie er hetzelfde uit. Binnen zijn de iconen ouder en opgeknapt. Ik vind dit al uniek. Leen kampt met een beginnende migraine. We rijden niet naar de andere en nemen ook geen omweggetjes meer besluiten we. Op de terugweg nog wel even een stop bij de markt. Leuk al die fleurige plooirokjes, die de vrouwen hier dragen. Bij nader inzien koop ik er toch geen. Hier grappig, maar thuis?

         

Verder op weg is er evengoed nog van alles te zien.  Wat is het hier mooi en authentiek. Nog een houten kerkje in Rozavlea. Dan al die prachtig bewerkte houten poorten voor de vaak ook al houten huizen. Ja, Maramures ademt hout uit al zijn poriën.

Daarbij nog de overal werkende vrouwen en mannen. Akkertjes worden geschoond door de vrouwen. Mannen maaien weilandjes met de zeis. Paard en kar. Koeien langs de weg.

Bârsana komen we binnen door een houten poort. Direct erna weer een poort naar de plaatselijke Mănăstirea. Tjonge jonge.  Een nagelnieuw klooster in traditionele stijl. Er wordt nog steeds aan gebouwd. Wat een vakmanschap en wat een werkdrift van de nonnetjes. Toch moet dit een rijk klooster zijn, opgebouwd met vele donaties. Ik heb gelezen dat de plaatselijke bevolking soms letterlijk het eten uit de mond spaart om aan de kerk te kunnen geven.

           

          

           

           

      

Voor het  oude kloosterkerkje (in zijn geheel verplaatst)  vinden we een km of 6 verder een verwijzing. Ik ga op weg, maar het is te ver. Het torenpuntje piept boven de bomen uit.

In Sighetu Marmatiei is het meer grootsteeds. Op zoek naar de Lidl draaien we 2 rondjes door de binnenstad en vinden hem niet. Wel passeren we het museum voor slachtoffers van het totalitarisme. Dit is ook de stad waar Elie Wiesel geboren is. Bovendien met een dramatische Joodse geschiedenis. Buiten de stad passeren we ook het moment tegen de communistische onderdrukking. We laten het aan ons voorbijgaan. Allebei te  gaar inmiddels om nog ergens belangstelling voor op te brengen.

        

 

            

De opschriften en de huizenbouw veranderen. Dit is 2talig. Voormalig Hongaars. Na de afslag in Săpânța, op weg naar de camping passeren we een paar zeer interessant uitziende kerken en het vrolijke kerkhof. Een toeristenkermis eromheen. Maar dat is voor morgen

          

De enige stop die wij nog maken is bij de Profi. Ze hebben er groente, room, yoghurt en regionale kazen. Meer moet dat niet zijn. Op de camping meteen een rondleiding langs het nieuwe sanitair. Er is ook een restaurant. Vlug een mooi plekje boven de snelstromende rivier. Dan naar het restaurant voor een late lunch. Meneer bedient. Mevrouw kookt de sterren van de hemel. Toe een eigenbereid ijsje met melk van de koe die aan de overkant van de rivier graast. Beter kun je het niet hebben. Toch?

      

        

Donderdag 24 mei, Camping Poieni, Săpânța, Roemenië.

De Hollanders met kipcaravan vertrekken al om half 7. Wij slapen nog een poosje door. Langs de straat en over een achterafweggetje wandelen  we de ruim 2 km naar het dorp. Onderweg weer van alles te zien.

            

            

          

           

Săpânța is, zo klein als het is, beroemd om zijn kleurige kerk en graven eromheen.  Het Cimitiru Vesel, het Vrolijke Kerkhof, doet nog steeds als zodanig dienst. Je ziet verse graven. Een vrouw maakt een graf schoon. Toch is het tegelijkertijd een toeristische attractie van jewelste. Beeldhouwer-schilder Ion Stan Patras was 40 jaar verantwoordelijk voor de grafstenen. Allemaal in dezelfde diepblauwe kleur. Op medaillons en reliefs vertellen de naïeve afbeeldingen over leven en soms doodsoorzaak van de overledene. Iedere steen een prentenboek in felle kleuren. Ook de grafschriften schijnt hij met een vette knipoog te hebben opgesteld. Na zijn dood hebben anderen het werk voortgezet.

            

            

            

De kerk temidden van de graven is eveneens een feest van kleur en afbeeldingen en net als gisteren bij het klooster nog volop in ontwikkeling. Of de oude kerk is afgebroken of drastisch wordt vernieuwd, weten we niet.

          

         

Weer een paar km verder, aan de andere kant van de doorgaande weg ligt het klooster van Săpânța. Het is een mooie wandeling door het groen. Ook dit ziet er tiptop verzorgd en nieuw uit met keurig aangeharkte borders. Gek is alleen dat er niemand is. Nergens nonnen of monniken te zien. De kerk en andere gebouwen afgesloten. Is iedereen soms op retraite of bedevaart, vragen we ons af.

          

            

          

Terug in het dorp is het zoeken naar de bancomat. Zo'n aparte plaats nog niet eerder gehad, verstopt tussen de folkloristische jurkjes. De laatste loodjes van de 12 km wandeling wegen weer eens het zwaarst. Wat is die weg naar de camping uitgerekt sinds vanmorgen. Dat bij een zomers temperatuurtje van 27 °.

            

           

Op de camping draait de wasmachine voor ons. Ophangen moeten we zelf. Tussendoor lonkt gelukkig de koelte onder de notenboom bij het rustgevende geruis van de rivier. Ondertussen proberen onze Roemeense tentburen de watertemperatuur uit.

                 

Vrijdag 25 mei 2018, Camping Tiszavirag 4000 HUF (€ 12), Tokaj, Hongarije.

Vertrek van het aangename campinkje in Săpânța. We hebben een lange rit voor de boeg. Het eerste stuk rijden we langs de Tysa. Aan de overkant ligt Oekraïne.  Oversteken kan hier nergens.  Er zijn maar enkele douaneposten. Het land trekt ons zeker wel, maar deze keer niet.

         

Over de Pasul Gura, slechts 587 m hoog, tussen 2 gebergte door

        

In Negresti Oas is het druk. Marktdag.

Daarna verandert het landschap en de mensen. Steeds minder traditionele huizen en kleding. De opschriften worden tweetalig. Dit is voormalig Hongaars gebied.

In Satu Mare vinden we nog net een plekje op de kleine Lidl P. Ik neem de camera van Leen. Van mijn Ixus lijkt de lens nu helemaal kaduuk. Eerst was er een vlek, nu lijken de beelden  achter een rookwolk te zitten. Sorry dus voor de foto's tot nu toe. We verlaten Roemenië. 6 banen, een korte rij. Paspoorten, groene kaart en rijbewijs inleveren. Even de kop binnen door de zijdeur en dan krijgen we de documenten terug. We mogen Hongarije in.

            

Zo plat als een dubbeltje. Echt Hongaars landschap. Ook de bevolking, anders qua uiterlijk en bouw. Blonder. Bredere wegen, niet zo slecht, maar ook hier lappendeken  en overal fietspad.

           

De hoofddoekjes, zwarte jurken en rokjes met gekleurd bloemetjesmotief zijn verdwenen uit  het straatbeeld. Paard en wagen idem. De tijd ook nog een uur terug. Het is duidelijk. We zijn weer in een westerse maatschappij.

         

In een kwartiertje doorkruisen we de grote stad Nyíregyhāza soepeltjes. Een Roemeense stad van deze grootte had minstens een uur gekost én een heleboel kruim.

        

           

De stad Tokaj ligt aan de Tisza. Voor de brug slaan we linksaf naar de camping. Zo te zien is het niet alleen in Goes noodweer geweest. Grote plassen overal. We komen terecht op een idyllische plek aan de rivier. Aan de andere kant van de weg is ook een camping. Die heeft slechte beoordelingen bij een dure prijs. Deze heeft nog geen beoordelingen. Op internet zag het er mooi gelegen uit. Dat is ook zo. De prijs, de helft van de andere.  We installeren ons prachtig aan de rivier. Er vaart net een soort waterbus langs. Zelfs op de open plek, waar wij ons installeren geen tv ontvangst. Wat een pech voor Leen. Nét nu de Giro zo spannend is. Bij nadere inspectie blijkt ook hier de prijs/kwaliteitverhouding niet je dát.  Het sanitair stamt vast nog uit de communistische tijd. Of het daarna vaak schoongemaakt is, weet ik niet. Gelukkig kunnen we zonder! Op weg naar het dorp zien we dat de toiletten worden schoongemaakt.

          

          

Tokaj ligt onderaan een druivenhelling. Het blijkt een alleraardigst wijndorp te zijn. Overal Tokajer te koop in allerlei varianten. Duur is het niet. 2 ltr voor een euro of 4 a 5. Gelukkig is er ook een Optika, waar de losse poot weer aan mijn zonnebril wordt geschroefd. Voor de rest slenteren we wat. Leen ziet er volgens mij niet veel van. Die heeft zijn aandacht bij Froome en Tom Dumoulin.

          

            

          

Op de camping wordt het aardig druk. We horen dat het vanavond de wijnfeesten beginnen. Ook in het restaurant van de camping zal het tot laat in de nacht bal zijn. We zullen het zien en/of horen. Ik zal de oropax paraat houden.

           

Zaterdag 26 mei, Autocamp Levoča Dolina € 13,50, Levoča, Prešovský Kraj, Slowakije.

Rond Tokaj zagen we verschillende fietsroutes. Heerlijk voor een extra dagje. Ondanks de constante dreun van de disco hebben we beiden goed geslapen. Toch hebben we absoluut geen zin in herhaling. Behalve de ligging deugt er weinig aan deze camping. Nee, we blijven niet. Op naar Slowakije. Van Tokaj hobbelen en rammelen we door het wijngebied naar de Slowaakse grens.

        

           

      

         

Een pompstation komen we ook niet meer tegen in Hongarije. Dit was maar een korte terugkeer. Net in Slowakije tanken we dan wel. Met Euro's. Dat is ff schrikken. € 1.30 ltr.  Later blijkt het de goedkoopste te zijn die we tegenkomen 

Vignetvrij rijden we tot boven Košice. Dit is de 2e stad van Slowakije. We rijden er met plezier omheen. Een bezoek trekt ons op dit moment niet.

Dan over de 547 de heuvels in. Een mooie groene bochtige weg. Gelukkig nog niet te veel motoren. Voordat we Spišská Kapitula bereiken zien we beneden in het dal een paar aardige dorpjes liggen.

        

         

Langs de weg in grote tegenstelling Romabewoning. Oude verwaarloosde woninkjes. Troep overal. De vuilnis van het terras over het muurtje op de helling gekieperd.  Even verder zelfs dat niet. Een krottengemeenschapje. Ik zie een bloot kindje rondscharrelen. Verpauperd, armoede. Heel triest. Een jong stel verzamelt takken op een kinderwagenchassis. Een vader met zoontje trekt een gammel karretje met een paar vergeelde plastic tankjes water, opgehaald in het dorp verderop.  Totaal gescheiden werelden lijken het hier. In Roemenië verwachtten we deze beelden van totale armoe en kwamen het niet zo massaal tegen. In het naar ons gevoel meer welvarende Slowakije komt het binnen als een mokerslag.

          

Voor Spišská Kapitula  een groot fort op de helling en in het dorp een ommuurde kerk.

         

Zigzaggend rond de snelweg E50 bereiken we Levoča, Unesco Werelderfgoed stadje. Voor de poort slaan wij rechtsaf.

Het gaat even steil omhoog bij Autocamp Levoča Dolina. Dan is het puzzelen om ons Libby op het uitgezochte plekje  in een evenwichtige stand te krijgen en ook nog satellietontvangst te hebben.

Dat lukt allemaal. Wat een heerlijk plekje hier! Er staan nog 2 Nl combi's. Vergis ik me of zie ik wat bekends?

           

verder naar week 22