Zondag 3 juni 2018, CP  Flugplatz Hugo Junkers € 11, Dessau, Saksen-Anhalt, Dld.

Een heel fijne CP in Cottbus met volop ontspanningsmogelijkheden. Wij plannen een fietstochtje langs oa de Spree  met bezoek aan Cottbus en Schloss Brandis. Helaas is het zwaar bewolkt met grote kans op regen. Dan toch maar verder.

We negeren Toma en rijden langs het centrum van Cottbus. Zo hebben we in ieder geval een indruk van wat we missen.

           

Een stukje snelweg en dan steeds meer binnendoor westwaarts. Precies tussen Berlijn, Dresden en Leipzig door. Het smoddert regelmatig. Een paar varianten van oostblokwegen zijn ons deel. Kasseitjes, ongelijke betonplaten en vele malen opgelapt asfalt. In de dorpen nog een paar rasechte woonkazernes. Over het algemeen echter is er weinig verschil meer met 'het westen'.

         

        

We rijden naast de Elbe. Bekend gebied voor ons vanwege de Elbe Radweg die we een vakantie gefietst hebben vanaf de Tsjechische grens tot en met Magdeburg.

In Lutherstad Wittenberg komen we dan eindelijk een bemand kraampje met Spargeln tegen. Dat wordt smullen vanavond. Uit voorzorg heeft Leen gisteren de andere ingrediënten al ingeslagen. 

       

          

Een stukje autobaan de Elbe over en we rijden door Dessau naar de eindbestemming voor vandaag. Deze stad is beroemd om de Bauhausbeweging. Het moet er nu hopelijk van komen om het museum en andere gebouwen uitgebreid te bezoeken.

         

           

De CP ligt bij het vliegveldje, een paar km ten westen de stad. Hier schijnt de zon en is het alweer 26°.

Het is er zeer rustig. 1 landend vliegtuigje bij aankomst. Geen parachutespringers. Wel een zeer vriendelijke luchthavenmeester. Hij verschaft ons een stapel folders, een plattegrond van Dessau en uit een boek een kopietje van de  Bauhausradtour. Dat is voor morgen.

             

Maandag 3 juni 2018, CP  Flugplatz Hugo Junkers, Dessau, Dld.

Bewolkt, 19° fietsen we de Flughafen af op Bauhausradtour. Bauhaus was een vroeg 20e eeuwse woonwerkgemeenschap. De oprichter Walter Gropius wilde de kunst dichter bij het ambacht brengen. Kort door de bocht: Kunst is ambacht, ambacht is kunst. Over de oude straatweg meteen het 1e Poi. Het Junkers Technikmuseum met een verzameling vliegtuigen buiten.

         

Wat verder de 1e Bauhausadepten. Bij de Meisterhäuser verkondigen grote plakkaten dat er een grondige renovatie aan de gang is, vanwege Unesco Welterbe en 100 jaar Bauhaus in 1919.

Nog wat verderop bij het Bauhaus, nu museum merken we dat nog duidelijker. Er wordt verbouwd, want het moet weer college worden. Bovendien worden er filmopnamen gemaakt en  zijn er onduidelijke verwijzingen naar een alternatieve ingang   

Het is nog iets voor 10en. Er zit een groepje op het terras bij het restaurant. Nadat we er voor de 2e keer arriveren wordt me nog net duidelijk gemaakt dat het nog genau 5 minuten duurt eer het 10 uur openingstijd is. Uitleg hoe, wat, waar komt ook niet eerder. Bah! Museumbezoek blijkt inclusief huizen enz. Heel uitgebreid dus. Daar kun je een hele dag mee zoet zijn. Op deze manier kan Leen wel erg lang aan de koffie, want die hoeft niet. De eerste groep komt er ook al aan. De keuze is verder voor mij niet moeilijk.

Vandaag is het fietsdag en daar blijft het bij.  Op naar het centrum. Hier wordt aan een nieuw museum gewerkt, ontwerp van een beroemde Spaanse architect. Klaar in 2019, 100 jaar Bauhaus.

Bij de mooie markt raken we elkaar warempel kwijt en vinden elkaar daar na wat gehannes ook weer terug.

De VVV-dame heeft een mooie folder van de Fürst Franzroute en een duidelijke kortsluiting erheen.

Maar eerst verder op Bauhaustour naar  Dessau Zuid. Hier vinden we een hele wijk met Bauhauswoningen. Strak en witgrijs. Sommige bewoners zijn het daar niet mee eens en hebben de muren een kleurtje gegeven of er siersteen tegen gezet. Spuuglelijk, maar schijnbaar kan het nog.

        

        

De kortsluiting brengt ons door het groen naar de volgende Unesco Welterbe. Deze keer betreft het natuurschoon, nl het Gartenreich Dessau-Wörlitz. Het aantal parken en paleizen is hier overweldigend.

        

Het plaatsje Oranienbaum is beroemd om zijn Schloss en tuinen. Ons koningshuis heeft hier ook nog wat lijntjes lopen. Het slot kan nog wel wat Unescogelden gebruiken. De tuinen zijn  enorm naar voorbeeld van de Engelse tuinen.

        

           

De VVV hier verwijst ons naar de markt voor Mittagtisch. We zitten al zowat,  als we ontdekken dat het Montag Ruhetag is. Dat is pech! De Asia Bistro biedt redding en niet alleen voor ons. Het is heerlijk, alleen wat lastig eten op het bankje voor het terras aan het marktplein. Hierdoor vergeten we een foto van het bronzen oranjeboompje  met 7 sinaasappeltjes, dat midden op het plein staat.

Op naar Wörlitz. Volgens onze laatste informatiemevrouw moeten we daar eigenlijk wel een week blijven. Klein Venetië en Florence ineen. Zo romantisch om daar te gondelvaren.

Dat laatste is sowieso niet aan ons besteed. Wij houden het bij een korte blik en buffelen door. De kilometertjes tikken aan, terwijl er een stevig windje staat.

Onze tour gaat nu gelijk op met de Elberadweg. We moeten dit stuk gefietst hebben in omgekeerde richting, maar echt herkennen doen we het niet.

Ook nu passeren we nog een landgoed met poort en Grieks aandoend gebouw. Gelukkig is er ook een leuke Biergarten om even op adem te komen.  

Het Kornhaus en de huizen daarbij zijn weer  Bauhaus. Ik ben inmiddels zo moe dat we alleen de achterkant bekijken. Nog 6 km hobbelen over kasseitjes en door wortels omhoog gewipt fietspad,  dan zijn we terug op honk. 66 km weggetrapt, dat is een dagetappe.

         

             

Dinsdag 5 juni, CP Hannes Weserblick € 8, Hameln, Niedersachsen, Dld.

Zonder ontbijt weg. Eerst boodschappen doen. Tomesita voert ons weer over kleine wegen tot we eindelijk de 6 bereiken. Dan duurt het nog een hele poos eer we een ontbijtspot hebben. De parkeerplaatsen zijn schaars hier.

        

Bovenlangs de Harz op het Weserbergerland af. Ruim ten zuiden van Hannover is een CP ingetoetst.

Het schiet lekker op. We kunnen best nog wat verder. Ik wil graag weer eens naar Hameln. Deze rattenvangersstad vond ik indertijd al leuk. Ik heb me laten vertellen dat de hele stad nu vergeven is van deze diertjes. Dus: kunt u me de weg naar Hamelen vertellen, meneer?

Ondertussen hebben we het voormalig Oost Duitsland verlaten. De 240 is een prachtig heuvelende route met veel vakwerkhuizen. Ook in Eschershausen, onze 1e bestemming, staan er meerdere.

      

Niet veel verder brengt Tomesita ons nog meer binnendoor tot in Hameln. Op het lelijke Industriegebiet-Sůd kiezen we een ruime plek op de CP. De Weserblick komt pas na het geparkeerde treinenschroot. Niet mooi, maar perfect om de stad te bezoeken.

'T is trouwens best een spannende plek. Meteen langs  de Weser lopen we nog geen kilometer naar het centrum.

Vakwerk. Overal vakwerkhuizen. Dat overheerst bij de 1e aanblik en verder tot de touristinformatie.

          

            

          

Het centrum is klein en compact. Het Rattenfängerhaus, een huis met een draak en leeuwreliëf op de gevel. Een eindje verder een bronzen rattenvanger.

           

In dezelfde straat oa ook nog het Leisthaus en het Stifts Herrenhaus. Alles  16e/17e eeuws.

          

Half 4. De zon laat zich eindelijk zien. Wat een timing. We zijn bij het Hochzeitshaus. Over enkele minuten speelt het carillon en komt uit een luik de rattenvanger met zijn volgelingen tevoorschijn en verdwijnen eerst de ratten, later de kinderen. Behalve de kreupele, die is te laat en kan het navertellen, aldus Leen, die zijn sprookjes nog kent.

        

Na nog wat mooie pandjes bereiken we de Weser weer. Daar ontdekken we een gouden ratje. Je moet ze zoeken, maar ze duiken toch regelmatig op.

Dan zijn we alweer terug bij de Kupferschmiedestrasse, waar het Kartoffelhaus, een voormalige brouwerij het 1e rijkversierde pand was dat we zagen, toen we eerder de Altstadt bereikten.

Leen vindt het tijd voor een laatste ijsje deze reis. Ik doe mee. De van buiten mooie Lutherse kerk lopen we  op weg naar de Weser dan ook voorbij. Te druk met smullen.

            

        

Woensdag 5 juni, Camperparking Restaurant de Betuwe (zonder maaltijd € 8), Tiel, Nederland.

Ook vandaag vroeg, verlaten we Hameln. Het was een leuke tussenstop. Toma brengt ons via ingebrachte tussenpunten dwars over het Weserbergland tot Lemgo. Dit is het district Lippe. Klinkt bekend in de oren hè.

       

Verder binnendoor tot de snelweg bij Bielefeld. Daarover doorkruisen we het Teutoburgerland.

        

Dan de 65 op. Druk. Ook de vrachtwagens nemen deze verbindingsweg tot Münster. Daar weer een stukje snelweg om beneden Munster de 525  tot de Nederlandse grens bij Winterswijk te nemen.

          

We ruiken de stal. Geen bezoekje aan mooi stadje Doesburg meer. We weten tenslotte allang waar Abraham de mosterd haalt, maar verder tot voorbij Arnhem.

            

In Tiel eindigen we op een zeer ruim gelegen camperparking bij restaurant de Betuwe. Geheel in Flipje stijl en een vijver met zwanen achter ons. Mijn liefje, wat wil je nog meer!

          

Lekker eten natuurlijk! Daarmee wordt de overnachting gratis. Wat een mooie afsluiting van een fantastische reis!

              

Donderdag 7 juni 2018.

Met gemengde gevoelens verlaten we  Camperresto De Betuwe. Aan de ene kant een pracht plek omgeven door groen, een waterpartij met ganzen, eenden en zwanen. Scholeksters foerageren er en konijntjes ravotten in het gras. Daaromheen constant lawaai van verkeer en bedrijven rondom. Ook in het restaurant zet het tweeledig gevoel zich voort. Super vriendelijk personeel. De menukaart is blijven hangen in onze jeugdjaren en helaas de kok ook, denken we. De smaken zijn goed, best veel groente erbij, helaas erg doorkookt. Zo krijg je het zelfs in verzorgingshuizen allang niet meer. Volgens de ober is er een poging gedaan meer 'bijtgaar' te koken, maar de plaatselijke clientèle appreciëren dat niet. Hum....

        

De laatste etappe plaatst ons om 8 uur meteen in de file, stukje rijden en zo verder tot voorbij Dordrecht. Het wordt steeds dieziger, tot de zon bij Roosendaal helemaal verdwijnt. In Zeeland regent het. Een natte aankomst weerhoudt ons niet van snel de boel  in tassen pakken. Een uurtje later is het droog en verdwijnt alles in huis en schuur. Effe flink poetsen en lunchen.

            

             

            

 

Daarna rijdt Leen via de camperwash naar de stalling. Libby staat voorlopig schoon en droog te wachten. Lang zal het niet duren. In juli is er al een afspraak in het Limburgse. Daarvoor  nog een APK en onderhoudsbeurtje met wat reparaties, want uiteraard is er weer één en ander gesneuveld onderweg. Fijn om thuis te zijn. Wherever I lay my head.....that's my home.

                                           

Terugblik.

Het was weer een fantastische reis. In het begin stonden we bijna altijd alleen. In mei kwamen we ineens overal camperaars tegen. We zijn er nog niet uit wat we prettiger vinden ;-). De planning vooraf was al globaal en  hebben we nog vrijer gevolgd. Alleen het bezoek aan Aken als 1e stop stond echt vast. Daarna bekeken we per dag de route en evt te bezoeken plaatsen. Deze methode van pas kort tevoren inlezen past goed bij onze zin en ritme. Zodoende waren we tevoren echt van plan Budapest te bezoeken en is het er deze reis niet van gekomen. Sofia daarentegen hebben we juist wél bezocht, terwijl de inschatting was dat we die stad zouden mijden.

De meeste overnachtingsplaatsen staan  op Campercontact. Indien dit niet zo is, hebben we de coördinaten vermeld.

       

Een terugblik per land.

1. Nederland.

Een relaxt afscheidrondje in Zeeuws Vlaanderen, met als altijd Campererf de Feijter als goede basis. Tijdens de reis hoorden we dat ze tot hun verrassing vermeld worden in het nieuwe camperboek: de honderd mooiste canperplaatsen in Nederland.

        

2. België: alleen doorgereden.

            

3. Duitsland.

Als altijd een fijn camperland met prettige ontmoetingen. We genoten van de stadsbezoeken onderweg en bij de overnachtingsplaatsen. Ook op de terugweg vonden we weer verrassende plaatsen om te overnachten en van daaruit te wandelen of fietsen.

           

4.Tsjechië.

Kuuroorden, natuurwonderen en natuurlijk Praag. Geweldig om te bezoeken, alleen wel overtoeristisch druk. Niet zo slim van ons om dat met Pasen te doen. We maken dan onze keuzes en genieten vooral buiten de geijkte paden om. Dat kunnen we iedereen aanraden. Vergeet de bucketlist! Concentratiekamp Theresienstadt daarentegen zeer indrukwekkend met nauwelijks bezoekers.

             

5. Slowakije.

Soms terug naar de jaren 50, maar bijvoorbeeld Bratislava dan naast alle renovaties gezellig en trendy. Op de terugweg schokte de tegenstelling van de Romakrottenbuurt bij keurig net dorp  ons. Die tegenstelling hebben we juist niet in Roemenië en Bulgarije gezien.

          

6. Oostenrijk.

Om uit te rusten een onverwacht  éénnachtsuitstapje in Oostenrijk, nou ja voormalig Hongarije.

         

7. Hongarije.

Een bezoek aan Budapest is er niet van gekomen. Het Balatonmeer wilden we mijden, maar was  een prettige verrassing in het vroegseizoen. De gastvrijheid en hartelijkheid van de Hongaren en de in dit land wonende Nlers (Bermar] en Vlamingen (Siestanoel) waren een dikke plus.

                

8. Servië.

Slechts een kort maar zeer verrassend fietstochtje in een mooi stukje Servië. De Oost Europese auto's vallen op en het prachtige kuuroord en wijngoed en ook hier gastvrije en vrolijke locals, inclusief de douane.

               

9. Roemenië.

De vooroordelen sneuvelen. In Hongarije al begonnen gaat het verder in Roemenië.  Wat een verrassend land met open vriendelijke bewoners. Prachtige natuur en cultuur, authentieke dorpen en steden en als topper natuurlijk de orthodoxe kloosters en kerken. Soms terug in de tijd, maar tegelijkertijd vaak verrassend modern.

           

10. Bulgarije.

Net als in Roemenië sneuvelen de vooroordelen. Zoveel open vriendelijkheid en hartelijkheid zonder bijbedoeling.  Ook hier een bruisende mix van tradities en modern leven. In Bulgarije zagen we ook een grote culturele diversiteit. Het communisme lijkt geleidelijker over te gaan in een meer westerse levensstijl. Er lijkt geen beeldenstorm geweest te zijn. Daardoor is er  nog veel van het communistische leven te zien, maar ook de  byzantijnse invloeden zijn nog overal merkbaar. De Zwarte Zeekust was gelukkig niet ons doel van de reis, maar slechts onderdeel, want daar waren we rond Constanța niet echt van gecharmeerd. En ook in dit land weer spectaculaire natuurwonderen.

 

Op de terugweg doorkruisten we weer (langer of korter) Roemenië, Hongarije en Slowakije om te belanden in

         

11. Polen.

Misschien hebben we het land op de terugweg niet voldoende credits gegeven, maar het viel ons wat tegen. Krakau hebben we bewust overgeslagen, Wraclow meer behapbaar vonden we  een mooie (Duitse)stad. Wat ons echter tegenviel was de gereserveerde vriendelijkheid van de mensen op campings en in winkels en het gedogen/negeren door de Polen die je op straat tegenkomt. 2x kochten we fruit aan de straat. 2x werd er bewust gesjoemeld.  Uitzonderingen zijn er gelukkig ook, waarbij campingbeheerder Matiej in Zakopane de kroon spande in zoveel vriendelijkheid en achter je aanlopen dat je daar weer ongemakkelijk van werd.

        

Nog één  ding dat meteen opvalt bij terugkeer in Duitsland en we toch misten. De multiculti maatschappij. Het moge duidelijk zijn dat dit persoonlijke volstrekt subjectieve observaties zijn. Al met al hebben we overdonderend veel indrukken opgedaan. Genoten van mooie ontmoetingen en veel geleerd. Het smaakt uiteraard naar meer, maar nu even niet. Op naar een mooie Zeeuwse Zomer!