Zondag 8 september 2019, Ásotthalom Hongarije - Čenej noord van Novi Sad, Servië.

Gisteravond veel regen. Vanmorgen nevel. Afscheid ;-( van Bert en Mariëtte. De gastvrijheid groot en een mooie omgeving. In plaats van 2 nachtjes bleven we er 4. Tanken en dan via Ásotthalom  naar de inmiddels bekende kleine (geen vrachtauto's) grensovergang. Oei! Aan de Servische kant staat een lange rij auto's te wachten (tanken en boodschappen?) om Hongarije binnen te mogen. Wij kunnen meteen door langs beide douanekantoortjes. Hebben ze daar bovenop de weg stopborden gezet. Bij het wegrijden een klap! Inspectie leert dat de luifel dat bord geraakt heeft. Geen schade zo te zien. Het bord wel. Rij maar door, gebaart de douanier lachend.

           

Tomesita leidt ons fantastisch binnendoor langs Horgoš, Kanjiža en Senta. Overwegend goed wegdek,  max 60 - 80 km. Snel gaat het niet. Relaxed wel. Overal bedaard  loslopende honden en fietsers. Mensen zwaaien soms. Veel campers passeren hier vast niet.

           

           

Thoffie en verder door de dorpjes Ada en Mol. Al bijna kale akkers. De maïs wordt nu geoogst, een enkel bloeiend zonnebloemveld. Af en toe een dorpje. Niks spannends.

           

          

Ook Becej  langs. In Srbobran linksaf. We zijn er bijna.

           

Een CPtje bij een kweeperenboer. We worden begroet door een over enthousiaste smutzige hond. Alle ruimte, we zijn de enige kampeerders tot nu toe.

Er is ook een restaurantje bij. Ze willen graag vruchtenbrandewijn en/of goulash aan ons slijten. Leuk, maar vandaag doen we niet mee. We houden het een keertje gezond!

CP Salas Miris dunja € 15,= Cenej (Novi Sad), Servië.

          

Maandag 9 september, van Çenej - bezoek aan Novi Sad, langs de Donau, dan door het Fruška gora Naconalni park met bezoek aan 2 kloosters - tot Sremska Mitrovica.

Ondanks blaffende honden prima verblijf, samen met 2 daktenters en een caravan. Vandaag gaan we scenic.

Na 16 km staan we op de P4night aan de Donau. Vanwege een omleiding komen we spectaculair binnen. Door de Vaubanpoort van de Citadel.

Om half 10 waaien we de Donau over het centrum in. Het is onstuimig. We kijken onze ogen uit.

         

Nog sobere Oostblokbouw met hoekige arbeidersbeelden, heeft toch ook zijn charme, maar vooral heel veel rijkversierde gebouwen.

Alleen op het centrale plein al.

       

Op iedere straathoek klinkt muziek. Op elk terrasje zitten wel mensen. Buiten de doorgaande wegen, waar ietwat anarchisme heerst, een erg relaxte stad.

       

           

De citadel, een dorp op zich met zijn klokkentoren, laten we deze keer aan ons voorbijgaan. We hebben al vaker Vaubannekes bezocht, waarbij die van Blaye voor ons de max is.

Onderweg wil ik graag het klooster Novo Hopovo bezoeken. Tomesita stelt echter een alternatieve route binnendoor voor. Lijkt nog meer te bieden. Doen we! Meteen verrassend langs de Donau en onderlangs de Citadel.

          

Weg van de rivier. Het klooster Rakovac ziet er van buiten keurig, maar niet spannend uit. Eenmaal door de poort (geen korte broek, niet fotograferen) op een door galerijen omringd binnenplein een mooi oud kerkje. Een stokoud nonnetje komt te voorschijn. Ik mag binnen. Mooi, mooi man! Overal soms wat vervaagde frescos, tot in de koepel toe. Ik bedank woordeloos.

        

Het NP in kronkelen we omhoog. De 539 m hoge Crveni čot over. Hellingen van 12%.

Aan de andere kant van het park in het dorpje Vrdnik weer een klooster. Ravanica is nieuwer, 19e eeuws. Hier kan ik wel fotograferen. Ook met fleurige binnentuin, heel huiselijk. De  kerk statige. Geen fresco's, maar goudomrande iconen.

        

    

Het park uit, agrarisch gebied op de vlakte. Drukkere wegen.

         

Bij Sremska Mitrovica veel vrachtverkeer. We belanden in een stortbui met heftige windvlagen.

Gelukkig verlaten we de drukke weg bij het plaatsje Mačvanska en rijden een stukje langs de Sava rivier tot we over smalle weggetjes, kan net langs een omgewaaide boom half over de weg, de camping bereiken.

De camping behoort bij een natuurreservaat. 'We zijn er bijna' groepen komen hier ook. Wij hebben tot nu toe de camping voor ons alleen. De felle bui is voorbij, maar het blijft onbestendig.

Een topreisdag. Morgen zien we verder.

Camping Zasavica €19 ,  Sremska Mitrovica, Servië.

          

Dinsdag 10 september, van Sremska Mitrovica via Počuta, klooster Pistinja, en Partizanenmemorial bij Zaglavac niet naar camping Zlatibor, maar naar Kremna, West Servië.

Gisteravond kwam in de schemering een kudde koeien langs de camping geschommeld. De koeienwachters op hun fietsen er gezellig keuvelend achter.

Vanmorgen komen ze individueel steeds met een paar koeien. Ze worden weer gezamenlijk in een wei bij het natuurreservaatje geplaatst. Dat blijkt een privé complex achter een hek en nog gesloten tickethokje. Wij hebben het op deze manier snel gezien.

         

Camper klaarmaken, betalen en  rijden! We pikken nu de NKC E-boekroute Ongerepte Balkan op, zover ons dat aanstaat natuurlijk, want we blijven 'doe het zelvers'.

Binnendoor tot Šabac. Aan de rondweg draaien we een moderne shopping mall op. We kunnen ruim  inkopen bij de Primo. Hier en daar liggen Belgische producten, de super lijkt gelieerd met Delhaize. Gister de buurtsuper in Novi Sad was zelfs een Delhaize.

Het wordt heuvelachtiger. Dwars door de stad Valjevo.

            

       

Het klooster, ons ingetoetste doel, wordt al aangegeven. Steeds bergachtiger.  De NKC-route waarschuwt voor een smal weggetje. Loop het laatste stuk vanaf de P. Daar is de afslag! Nog 3 km. Een vrachtauto verspert de weg. Daarachter een supersmal, groen overgroeid weggetje omlaag. Dat gaat niet lukken met ons Libby. We stoppen een eindje verder. Dat levert een mooie foto op van het stuwmeer én van een oude Serviër met zeis en typische muts maar het klooster blijft verstopt. Lopen hebben we vandaag geen zin in. Achteraf hadden we de fietsjes uit kunnen laden.

         

           

            

Enfin, de volgende bestemming wordt ingetoetst. We moeten een pas van 1273 m over. De ene 'serpentina' na de andere. Schilderachtig landschap.

        

           

    

In plaats van de route door het NP Tara kiezen wij ervoor het Partizanenmemorial onder Zaglavak, ten oosten van het park te bezoeken. Ook die route is prachtig.

         

          

Het Memorial voor de Užice Partizanenmilitie die hier in 1941 slag leverde tegen de Duitsers is enorm en indrukwekkend. Tito himself heeft het in 1979 geopend, lees ik.

          

Verder rijdend komen we al pratend tot de ontdekking dat we vanwege de bezienswaardigheden beter naar een andere camping daar vlakbij kunnen rijden. Achteraf was de route door het Taragebergte dan slimmer geweest. Edoch! "Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald' is toch het spreekwoord?

Zo komen we terecht op een heel leuk, helemaal leeg campinkje, nog tamelijk nieuw.  De jongedame die de boel runt geeft ons uitleg en info, plus een fles water, want het dorp werkt aan de leidingen, dus beter niet drinken.

We zijn 7 uur onderweg geweest voor 240 km. De wegen schommelen soms als woelige baren, soms vol gaten en dan weer glad. Het leven nog sober en eenvoudig. De Servische chauffeurs, die af en toe de meest onverwachte capriolen uithalen, vergeten we maar even.

Camping Zip € 20, Kremna (Tara gebergte), Servië.

            

Woensdag 11 september, op de fiets naar het etnodorpje Drvengrad en Mokra Gora (spoorlijn Šargan 8). Terug langs Šargan-Vitasi en Kremna. 32 km.

Na  rustig opstarten op de fiets over de E761 richting grens Herzegovina. Er is helaas geen andere doorgaande route. Gelukkig valt het mee met de drukte. Helmpjes op en goed in de spiegel kijken. Landschappelijk prachtig.

          

7 km gestaag stijgen, dan een tunnel van 750 m. Geen uitwijkmogelijkheid. Zodra we geen ander verkeer horen, sjezen we er full speed door. Daarna 7 km dalen.

          

De afslag naar het houten etnodorpje Drvengrad gaat steil omhoog en eindigt bovenop de Mećavnik heuvel. Een kleine overvolle P. Niet aan te raden met de camper. Leen heeft het uiterste van zichzelf en zijn fietsje moeten vergen. Ik kom met relatief weinig inspanning boven.

Terwijl Leen uithijgt, dwaal ik voor 250 Dinar (€ 2,15) trappetje op en af door het filmdorpje. Een ideetje van filmdirecteur Emir Kusturica. Authentieke, vaak vervallen houten hutjes, huizen en kerkje werden hierheen gebracht en gerenoveerd. Sommige meer dan 90 jaar oud.

          

           

Het dorp is geheel in sfeer met straatnamen van filmers, maar curieus ook Maradonna en Che Guevara. Er staan verscheidene Oostblok klassieke auto's,  er klinkt jazz uit luidsprekers.

          

De gebouwen worden nu gebruikt voor horeca en vakantie-appartementjes. In het theater zou een korte film van Emir Kusturica vertoond worden, alleen vanmorgen ff niet.

Terwijl het allengs drukker wordt freewheelen wij omlaag en tot het toeristisch  dorpje Mokra  Gora. Hier draait alles om de spoorlijn Šargan 8 (We zijn er bijna), die in een voortdurende  kronkel om en rond de berg Zlatibor slingert. Wij hopen er met de fiets in te mogen, 3kwart mee te reizen en dan op het stationnetje het dichtst bij de camping uit te stappen.

Op verkenning kom ik door een museumtunnel met foto's van de constructie en historie.

Boven aangekomen blijkt al snel dat ons idee niet geaccepteerd wordt. De trein gaat 3x daags helemaal rond. Om half 11, om half 2 en om half 5. Fietsen mee, geen sprake van, halverwege uitstappen? Ook niet. Het is net 11 uur. Dat maakt de keuze gemakkelijk. We fietsen terug. Voor wie  toch met het treintje mee wil. Er is een grote P onder het station, waar je de camper makkelijk kwijt kunt.

Op de terugweg slagen we er weer in zonder achteropkomende auto's door de tunnel te racen.

Daarna komen we bij op het stationnetje van Šargan-Vitasi. Een heerlijk relaxed sfeertje heerst daar. Het mooie houten kerkje is helaas dicht. Ook bijzonder het houten bruggetje.

          

Tot slot fietsen we door het dorp Kremna. Minstens 3 supertje zien we en een paar cafeetjes. Het is er een loom middaggebeuren. Lekker douchen en verder relaxen. Ook op de camping is het rustig. 2 dames bezetten een appartementje, wij zijn de enige campinggasten. De beheerster snakt naar good ratings en naamsbekendheid. Wat  ons betreft  verdient ze het. Prima stek hier.

Camping Zip, Kremna.

            

Donderdag 12 september, van Kremna via Užice, Guča, Kaona en Kraljevo naar Mataruška Banja.

Een 'snok' oost is de bedoeling. Halverwege op de E761 een kerkje op een heuveltop. We komen er gelijk aan met een schilder en mogen mee naar binnen. Wow! Splinternieuw is het kerkje. De prachtige fresco's al deels aangebracht. Wat bijzonder,  dat we dit mogen zien.

          

       

Er wordt aan de weg gewerkt. De omleiding is nog slechter. Vlak voor Užice in file  terug, nog steeds gedeelten in renovatie.

We dalen steeds. Eerst zien we een fort, lijkt wel deel van de rotspunt.

Dan de grote stad Užice. Vlot er langs.

Steenbrekerijen en keramiekstalletjes langs de weg.

            

           

Hèhè. Daar is de afslag binnendoor via Guča en Kaona. Onderweg verwijzingen naar kerk, archeologische site en museum. Helaas geen km vermelding.  Het  witte weggetje, ook hobbelen en bochten, maar terug in de tijd. Boerensteetjes. Oude graven, steeds zomaar een paar naast het erf. Altijd wat te zien.

           

         

            

           

          

Rechtsaf nog 6 km zegt Tomesita. Het is een heel smal weggetje met een hek voor. Erachter zie ik een ingestort bruggetje. Dat wordt m niet. 20 km omrijden. Komen we toch nog in de bebouwde kom van Kraljevo.

Door het dorp Mataruška Banja bereiken we de afslag naar het Autokamp. We eindigen voor een met kettingslot verzegeld basketbalveld (herkennen we van de Campercontactfoto's). Niemand te zien. Ik vraag het bij de wellness ernaast. Zij loopt met me mee en wijst om te rijden. Voorbij een zwembadje zijn parkeerplaatsen achter een ketting, die we ook van de foto's op internet herkennen. Alles potdicht.  Ik zie een bord ACSI Kampeerreizen en ook Autokamp Okanik. We zijn dus goed. Het is vast middagpauze. Het lukt de kettingpaal wat te verrollen. We installeren ons vast. Idd na een halfuurtje arriveren een dame en heer. Alles gaat open. Douche, wc, water en elektra wordt ons gewezen. We staan prima geparkeerd voor 1 nacht. De campings zijn hier uiterst dun gezaaid.

Autokamp Okanik € 10, Mataruška Banja. Zuid Servië.

              

Vrijdag 13 september, van Mataruška Banja - bezoek Žica Monastery - onderlangs Kraljevo, binnendoor bij Vrnjačka Banja naar Prokuplje en Leskovac. Laatste 60 km tolweg € 3 tot Vranje, Zuid Servië.

Het was niet meer dan een parking met alle voorzieningen en campinggedrag toegestaan. Een erg levendige plek overdag. Aan de overkant een kinderopvang. 's Avonds wat sporters in de zaal achter ons. Het dorp met supertje en snack op 350 m. Leen bestelt er met handen en voeten  een kipspekstokje en, denkt hij, een kaaskroketje voor mij. Frietjes en salade erbij. Het 'kroketje' blijkt een gefrituurde  reuzenrol met geplette kipfilet en daarin de inmiddels gesmolten kaas. Dat alles, voor zijn neus vers bereid, incl. een koud watertje  voor de prijs van net € 5. Smaakt prima, maar wel heftig. We kunnen het niet op.

Gelukkig was het rustig tussen 11 en 6 uur. Op 3,5 km hebben we de 1e stop al. Bij het 13e eeuwse Žica klooster. Kroningskerk voor de toenmalige koningen. Gisteren zijn we niet omgereden voor het Unesco Studenica klooster. Dit is een rustige, mooie vervanger. De kerk en bijgebouwen in een groen park. We worden begroet door een familie vriendelijke hondjes. Ze zijn dol op kattenbrokjes. 

            

         

         

           

Ik heb me er op gekleed en kan de kerk met fresco's binnen. Er is trouwens niemand, die de kledingvoorschriften controleert. Bij het winkeltje koop ik een paar (gebeds) armbandjes.

        

             

 

Al een eind op de E761 overrule ik Tomesita. Volgens mij moeten we bij Vrnjačka Banja naar het zuiden. We draaien en rijden op  het toeristische bronnenplaatsje aan.

         

          

Oei! Verboden voor vrachtauto's. We gaan omhoog. Er wordt aan de weg gewerkt. Slecht! Na kms wordt het beter, maar het blijft ontzettend kronkelen en niet al te breed . Ik voel me schuldig naar Leen.

          

       

Dit is 30 km korter en beslist niet saai (de andere route volgens NKCreizen wel)  maar of het sneller is? Tuurlijk niet! Hier hebben vast nog niet vaak camperaars gereden, zegt Leen  tijdens de thoffie.

        

Een lange slalom door bos. Er wordt hout gehakt voor de winter en opgeladen op karren. Eindelijk boven, slechts heel af en toe een huis of verkeer. Naar beneden langs een rivier.

De bewoonde wereld. Brus komt over als een bruisend stadje.

         

Nog wat verder komt de NKCroute erbij. Het is wat strakker, maar rammelt net zo erg en ook hier liggen stukken wegdek er uit om nieuw asfalt aan te kunnen brengen.

Een kerkje op een heuvel naast de E80. We scheuren het terrein op. Prima lunchplek en weer mooie fresco's.

            

 

De stad Niš laten we links liggen. We nemen een afkorting naar de parallelweg naast de tolroute. De dorpjes doen met hun straatverkoop en vele voetgangers oosters/Zuid-Amerikaans aan.

            

           

           

           

           

           

Hier raakt Tomesita glad van t padje. Wij volgen de borden langs het centrum van Leskovac. Er buiten belanden we op rammelende kasseien. Tomesita zet ons op de 1, denkt ze. Het is inmiddels E75 tolweg. Wij vinden het prima. Heerlijk 60 km doorsjezen.

         

          

Vanaf de afslag Vranje hoeven we alleen maar de campingborden te volgen. Weg van de stad vinden we de camping. Na een lange vermoeiende dag doet het als een oase aan. Vriendelijke ontvangst. Alle voorzieningen. Restaurant en zwembad. Heerlijk! In de loop van de avond loopt de camping vol met komende en gaande, meest Duitse, Griekenlandgangers.

           

           

Camping Enigma € 22, Vranje, Servië (bij de snelweg naar Skopje, Macedonië).  

         

Zaterdag 14  september, 'Rustdag' op Automotokamp Enigma.

De camping loopt bijna leeg. We plaatsen de camper dichter bij het restaurant, maar de wifi is en blijft zwak. Leen is de hele ochtend bezig de website bij te werken. Ondertussen worden er 2 volle wasmachines gedraaid en in de wind wapperend gedroogd.

Later zwemmen we. Nieuwe kampeerders arriveren. Waar komen ineens al die Hollanders vandaan?

         

verder naar week 38