Zondag 14 september 2019, van Vranje (Servië) door Macedonië naar Rila, Bulgarije.

We zijn erg vroeg weg. Gisteravond vervelend incident met caravanner met grote bus. Werd onze buurman. Parkeerde zijn bus op de oprit, zodat wij er niet  uit zouden kunnen. Door campingzoon gesust en opgelost. Niet leuk! Half acht als 1e weg. Laatste dinars optanken en naar de grens. De boeren rukken ook op zondag uit.

Onderweg zien we een paar mooie kerken en de 1e moskee van deze reis.

De grens. Servië goodbye. Bij de douane van de Republiek Noord Macedonië is het file. We vorderen langzaam. Valt mee. Een kwartiertje. De Servische en Macedonische douane zitten samen en geven de paspoorten door. Die van M. wil de groene kaart erbij. Nog een stop voor evt bagagecontrol. Camping? Vraagt de man. Yes! Met een brede armzwaai Go!

Na 8 km verlaten we de snelweg richting Skopje. Wij rijden nu autoweg 2 naar Sofia, Bulgarije. Slecht wegdek. Landelijk.

Thoffie stop. Wat ligt daar nu op de straat? Het verkeer raast eroverheen. Een schildpad!  Leen redt hem van een wisse dood en zet hem in de richting, waar hij heen wil. Hopelijk probeert hij niet nog eens over te steken.

De 2 blijft,  op een paar opgeknapte stukken na, rammelen. Het landschap verandert van kale droge velden naar groen heuvelend en later erg groen in een rivierdal.

We tanken met de kaart en Leen kan de paar euro's aan Macedonische Denar, (HansJeanne?) inwisselen voor 1,5 fles yoghurt. Enkele biljetten waren niet meer geldig.

Door het  dorp Kriva  Palanka verder omhoog en al bijna bij de grens met Bulgarije.

         

Op de top (1000+ m) is het niet druk. Bij beide douanehokjes worden de paspoorten en het autodocumemt gescand. We hebben de indruk dat er ook meteen op het bezit van een E-vignet (€ 8 een week) wordt gecontroleerd. Dat heeft Leen gisteravond, ondanks de slechte wifi op de camping, kunnen doen. Ze willen ook nog ff binnenkijken en dan mogen we. 500 m verder staat een politieauto. De Roemeen voor ons wordt gecontroleerd of hij zojuist zijn E-vignet alsnog heeft aangeschaft, denken we.

De afdaling is lang. De weg verbazend goed en rustig. Alle tijd om te wennen. Af en toe straatverkoop. Bij Kjustendil weg van de autoweg naar Sofia.

      

Na een stukje snelweg volgen we het Rila Monastery bord. Dit is de short cut. Smal,  hobbelig en mooi door 2 dorpjes.

         

        

In het dorp Rila is het druk en toeristisch. Dit is de "hoofd'route. Meer verkeer en bussen. Op een kruising staan alweer politieagenten met rode pannenkoek. Ineens worden we gepasseerd door een auto die al een poosje achter ons zat. Oom agent wordt zowat van de sokken gereden. Even later een sirene. De agenten passeren ons met een hartelijke zwaai. Weldra zien we de "wegpiraat" Een bibberige oude man is in uitleg met de agenten. Hè, zielig eigenlijk!

       

We naderen het beroemde Rila klooster. Vorige keer overgeslagen. Overal geparkeerde auto's en bussen. Zondagsdrukte. We kennen dat van Plovdiv. Het klooster staat in de steigers. Nauw om de vestingachtige buitenmuur heen.

        

We eindigen anderhalve km verder,  prachtig in de natuur, op een ouderwets campinkje aan een ruisend beekje. 

Een tandeloze man ontvangt ons. Hij schrijft de prijs in Leva op zijn hand. Alleen, die hebben we nog niet. € 15 is ook ok. Het bedrag verdwijnt in zijn handjes, dan  in zijn broekzak  Geen inschrijving. We staan. Top!

           

           

Eerst lekker lunchen. Daarna wandelen we door het bos de anderhalve km naar het klooster.

Werkelijk een adembenemend (Unesco erfgoed) mooi complex. Door de zuidpoort erin. Wauw! Hoewel het inmiddels 4 uur (Bulgaarse tijd) een stuk minder druk is dan vanmiddag, is de devotie ver te zoeken. Dat is jammer. Geen monnik laat zich dan ook zien. In de kerk niet fotograferen. Buiten zijn echter zoveel fresco's, dat je nog je ogen uitkijkt. We kijken naar een complete duiveltjes versus het goede strip.  Inmiddels half 5 kunnen we museum en iconengalerij niet meer bezoeken. Geeft niet. Het is goed zo.

            

             

             

          

Terug op de camping lekker douchen. Het ziet er primitief uit, maar alles is schoon en de douche perfect warm. Lachen de wastafels met spiegeltje buiten.

Camping Bor € 15, , Rilski Manastir, Rila, Bulgarije.

         

Maandag 16 september, van Rila naar Melnik, Bulgarije.

De kachel gaat deze ochtend voor t eerst een poosje  aan. Het is maar 6° op 1150 m hoogte. In Bulgarije en Griekenland is het een uur later dan bij ons. Voorlopig houden we ons dagritme maar hetzelfde. 30 km dezelfde weg langs het klooster terug

           

           

We zien de snelweg, maar kunnen er voorlopig nog niet op.

           

Tussen de uitlopers van het Pirongebergte door. De hoogste berg daar is 2927 m.  

De snelweg is weer een stukje klaar. Even gas erop!

Na de afslag rijden we een dorpje in,  op zoek naar  een bancomat. We zien alleen een supermarktje. Hebben we niks aan. Nog 20 km, slecht wegdek,  tot ons doel. Het landschap verandert weer. Grote bizar afgesleten zandstenen heuvels rondom ons.

     

         

Het bezienswaardige stadje Melnik rijden we door. Morgen gaan we het bezoeken.

          

            

De CP voor vandaag is de parking naast een hotel aan de voet van de Roženheuvel. We worden uiterst vriendelijk welkom geheten. Ons wordt de elektra aansluiting gewezen. En binnen in het hotel, kamer 1 voor douche en wc gebruik. Ook kunnen we eten of wijnproeven ;-)

Nadat we ons gesetteld hebben,  besluiten we te gaan lunchen op het terras. Leva hebben we hier niet nodig. We kunnen alles met de creditkaart betalen. Dat komt goed uit. Onze voorraden zijn inmiddels aardig uitgeput. Toppie! Lekker, gezellig en makkelijk. Het is inmiddels weer 30°.

Na de  lunch in de benen. De heuvel op, want daarboven staat één van de oudste kloosters van Bulgarije.

       

          

Het Roženski Manastir is in de 12e of 13e eeuw gesticht. Dit complexje is gebouwd in de 16e eeuw en vernieuwd in de 18e eeuw. Binnen vooral beroemd om zijn donkere houtsnijwerk. De  enigszins vervaagde 17e eeuwse  schilderingen op de buitenmuur vind ik het mooist. So wie so hangt er een rustige vredige sfeer op de met druiventrossen overhuifde binnenplaats. Slechts een paar bezoekers. Een biddende pope in de kerk.

             

                

        

Wij wandelen weer naar beneden. Er komen net 2 minibusjes met toeristen aan. Ook hier.

         

CP Hotel Rožhen € 10,  Rožhen, Melnik, Bulgarije.  

            

Dinsdag 17 september, van Rožhen, Bulgarije naar Néa Karváli, Griekenland.

Doodstil gelukkig vannacht bij het hotel. We hielden ons hart vast toen er een luidruchtige hondendiscussie ontstond in de droge beek voor ons. Tussen de zandstructuren rijden we dezelfde 6 km terug tot Melnik.

Het is het kleinste stadje van Bulgarije. Met nog prachtige restanten van de tijd dat het aan een drukke handelsroute lag. Na de Balkanoorlog begin 20e eeuw werd de stad grotendeels verwoest en kwam het tot verval. Wat nog rest is echter  de moeite van een bezoek zeker waard. We dwalen er rustig rond en klimmen zelfs helemaal naar boven tot het vervallen kerkje. De vele wijn, honing en paprikaverkopers hebben niks aan ons. Immers nergens leva uit de muur kunnen trekken.

           

               

           

Over heuvels met wijngaarden neemt Tomesita een doorsteek naar de grens. We komen uit in Kulata en passeren alle vrachtauto's, die maar mondjesmaat opschuiven. Doorgewuifd bij de  Bulgaarse post kunnen we achter een groep Duitse motorrijders de paspoorten laten zien aan de Griekse douane en dat is t. Precies vier weken geleden trokken we de huisdeur achter ons dicht. Na een bijzondere route door 9 landen zijn we in Griekenland aangekomen.

         

Nog een stop. € 6 tol aub (een andere mogelijkheid is er niet hier. Slimme jongens, die Grieken!) en 35 km snelweg. Niet de mooiste omgeving. Dor en kaal.

Bij Sérres heeft Leen een Lidl ingetoetst. Onze voorraden zijn volkomen uitgeput na een week in afgelegen gebieden en gebrek aan plaatselijke valuta. We komen terecht buiten de stad bij een verlaten station. Fout! Denken we. Dan zie ik onder een viaduct iets geelblauws schemeren. Jawel, een splinternieuwe winkel. Voor bijna € 80 laden we in. Daar zit ook al allerlei Grieks lunchlekkers bij.

Voort gaat het weer. Langzamerhand wordt het landschap wat heuveliger en groener, met Griekse accentjes.

        

            

            

             

           

Vlak voor Kavála  worden we op de snelweg gezet. Hoog de bergen in. Vol spanning kijken we uit naar het blauw van de Egeïsche zee. Ja daar in de diepte. Een paar boten op een wazige zee.

De stad Kavála en veel industrie rondom. Ook nog een chemisch luchtje. Er voorbij komen we in Néa Karváli. Een niks bijzonders dorpje. Ik stel mijn verwachtingen bij naar beneden.

De toegang naar de camping ziet er groen uit. Een wat slordige palmenallee. Het is er niet druk. Een paar campers onder de bomen, maar ook een busje aan het strand. Daar is nog plaats. Wil ik ook! Ik vraag het meteen aan de campingmevrouw. Geen probleem zegt ze. Installeer maar en kom dan inschrijven. De camperaars in het busje hebben zich nogal territoriaal geïnstalleerd. Een andere Engelsman zegt dat we eerst naar de mevrouw moeten. Opwinding. Men is het er niet mee eens, lijkt het. We komen met een omweg bij de plek. Top staan we.! Bij de receptie wordt gelachen. Nee hoor. Voor ons staan jullie prima. Daar gaat t om.

De golven klotsen. Strandje voor de deur! Heerlijk verkoelend windje en schaduw van een eucalyptus.

          

Zon, zee,  zaligheid. Dat kan in Zeeland, maar hier zeker ook!

Camping Alexandros € 15, Néa Karváli Beach - Kavála, Griekenland.

          

Woensdag 18  september, dagje op de camping.

Ook vandaag wordt t weer een hete dag. We rommelen wat. Lezen heel veel.  Van zon naar schaduw en vice versa.

Na de lunch wandel ik over het strand de baai rond. Een blauwe kwal dobbert rond. Later ligt ie dood op het strand. Een soort groen spaghetti zeewier is hier en daar aangespoeld. Schelpjes liggen er nauwelijks. Kiezels wel.

       

Op het eind een vissershaventje.

Op de pier een kapelletje. In de berm zo'n typisch mini gedenkkerkje.

 

Camping Alexandros, Néa Karváli Beach - Kavála, Griekenland.

          

Donderdag 19 september, op de fiets naar Kavála, 30 km.

Het lijkt vandaag wat koeler te worden. We zitten al vroeg op de fiets. Helaas kunnen we de 10 km alleen over de drukke 2. Gelukkig grotendeels met brede vluchtstrook of 4 baans. Bovendien rijden de Grieken steeds met een grote boog om ons heen. Erg aardig.

We zijn blij dat we eraf kunnen. We komen terecht bij het oude vissershaventje van Kavála. Erg gezellig met alle terrassen. De ene vistaverne na de andere.

Helaas moeten we terug naar de drukke kustweg. Een omleiding stuurt ons smal en steil de bovenstad in. Hier wil je met je campertje tot 3,5 ton echt niet komen! Wij redden het fietsend net niet. De beloning is wel fantastisch. We komen aan hoge stadsmuren en aquaduct naar de Byzantijnse citadel toe.

Voor de eigenlijke citadel moeten we nogmaals steil en smal, maar minder druk, door de oude binnenstad. Pfff! Dat is heftig!

Het laatste stukje laten we de fietsen achter. Voor € 2,50 pp mogen we binnen. De citadel is dus gebouwd tijdens de Turkse periode 10e - 16e eeuw. Een te beklimmen toren, een magazijn en de indrukwekkende muren zijn er nog. Het uitzicht over de stad en ferryhaven is het meest de moeite waard.

            

           

         

 

Weer beneden zoeken we het eind van de landtong op met de mooie orthodoxe kerk en daar vlakbij het geboortehuis en beeld van Mehmet Ali. Hij is Pasja van Egypte geworden en natuurlijk ook hier weer mooie uitzichten.

       

Om het Archeologisch museum te bezoeken fietsen we langs de drukke commerciële vissershaven naar de andere kant.

Warm en moe, want wat een hectische verkeersstad is dit! We twijfelen, maar bezoeken toch het museum (€ 2 pensionado). We krijgen er geen spijt van. Een supervriendelijke begeleiding door de meidensuppoosten én een fantastische collectie met vondsten uit regionale vindplaatsen. Echt geweldig! Voor mij extra leuk omdat ik de afgelopen dagen gegrepen ben door het boek van Stephen Fry: Mythos. De collectie is vooral  Oud Grieks,  maar er zijn ook  wat Romeinse en Vroeg Christelijke vondsten.

           

          

        

         

          

           

We vinden het genoeg zo en mogen nu over de kustweg langs de stad. Daar zien we de oorzaak van de omleiding. Niet alleen in Genua storten bruggen in!

De route terug is rustiger (lunchtijd) en fijner doordat we nu aan de zeezijde fietsen.

In  Néa Kavála rijden we een alternatieve route (nog een mooi kapelletje) tot de camping.

We hebben de tavernes aan het kleine haventje overgeslagen, want we willen graag een keer gebruik maken van het campingterras. We staan er tenslotte naast. Leen eet pastizzio, een ovenschotel met gehakt, room en staafmacaroni. Voor mij een bordje sardientjes, frietjes en voor 2 een Griekse salade met heerlijke kaas. Toe krijgen we een verrassing. In goudpapier gekoelde chocoladestaafjes gevuld met pralines. Mmm!

           

Daarna nog alle tijd om uit te buiken. Allebei met spannend leesvoer. We hebben het goed gehad hier. Morgen weer op pad!

We hebben een fantastische staplek. In de zomer is dit extra terras/disco. We staan boven het korte zandstrandje met ligbedden en een rieten parasolletje. We kijken (vrij wazig)  uit op het eiland Thassos. Daartussen varen schepen op weg naar de haven van Kavála. In de avond zien we de kleine bootjes uit het haventje hier vissen.

Camping Alexandros,  Néa Karváli Beach - Kavála, Griekenland.

            

Vrijdag 20 september van Nea Karváli via Philippoi, door de Nestósvallei naar Xánthi en door naar Avdira.

Regen vannacht. De camping af. Het dorp door. Mist op de snelweg.

1e stop: Unesco Werelderfgoed archeologische site en museum van Philippoi. Gister meest Grieks in het museum.  Hier vooral Romeins en vroeg Christelijk. Op een paar groepen na is het er rustig. Bovendien is het droog geworden.

Het theater nog prachtig intact. Helaas staat er moderne apparatuur voor een optreden klaar.

Het museum van 2010 is de grote trots.

          

         

        

          

         

Een kijkje in de gevangenis waarin naar verluidt de apostel Paulus werd opgeborgen, nadat hij in Kavála aan land was gegaan.

         

          

Terug door de ruïnes van de oude stad met nog stukken goed bewaarde mozaïekvloeren.

         

        

           

Op naar de Nestósvallei. Het 2e item op ons lijstje vandaag. Het klaart steeds meer op. De zon komt zelfs door 20°. De weg wordt meer verlaten en slecht onderhouden.

Het dorpje Nikifóros. Wat een vervallen smalle boel, de andere helft wat meer bewoond en gezellig met de mannen inclusief pope kletsend op het terras.

Thoffie boven een prachtig kerkje. Afgesloten. Naar binnen gluren mag. Aan de bomen hangen kledingstukken. Wensen, bedankjes?

         

Na eerst flink stijgen dalen we nu. We steken  de Nestós over. Macedonië uit. Thracië in. We zien er nauwelijks wat van. Niet spectaculair. Wel een waarschuwingsbord. Aub geen slang, stekelvarken, schildpad ed overrijden. Dan een verwijzing naar een waterval. Smal. Hoe ver? Ik ben bang dat het spectaculaire gedeelte van de nauwe kloof, met een eenbaansweggetje erdoor, achter ons ligt. Het stuk vanaf de Bulgaarse grens. Staat niet eens op de kaart. Niet te berijden met Libby.

         

Wij sukkelen gezapig verder. Bij Stavroúpoli verlaten we het dal al weer.

Meteen klimmen levert ons een mooie lunchplek op.

Voor Xánthi rijden we toch nog door een soortement kloof met een rotsblokken rivier. Helaas geen kolkende waterstroom  en het is niet de Nestós, maar de Arda.

         

In ieder geval komen we met volle buik in Xánthi aan. Nummertje drie op ons lijstje vandaag.

We hebben een P4night ingetoetst. Tomesita wil ons meteen een nauw straatje in. Leen rijdt door, probeert het weer en weer. 1x rijden we vast op een doodlopende P met dubbelparkeerders. We komen er amper uit. We rijden de stad weer uit.

Tomecita lijkt een grotere route aan te geven. Lukt weer niet. Nou, dan plan B maar. De stad verlaten en de (enige) camping aan de kust opzoeken. Erg jammer. Ik wilde zo graag deze multicultistad met nog veel Turkse invloeden bezoeken. Bovendien morgenochtend naar de wekelijkse grote Bazaar ;-(

Plan B lukt zonder problemen. We komen in een vlak kaal land terecht. Katoen wordt hier geteeld.

         

        

Na amper 30 km arriveren we op de camping, volop plaats. Uitzicht op strand en zee aan de overkant van de weg. Zon/wolkje 20°. Niet verkeerd. 4Nl/5Gr uur. Toch weer een lange dag geworden.

           

         

Camping Natura € 15, Avdira, Thracië, Griekenland.

         

Zaterdag 21 september, fietstochtje langs de kust en door Avdira terug. 33 km.

De camping stroomde gister vol met Bulgaren. Ook de beheerder lijkt ons Bulgaars. We fietsen langs de kust. Het ene perceel na het andere. Één of meerdere huizen er op, al dan niet in aanbouw. Soms staat er alleen  een caravan. Is het gebouw klaar,  dan wordt het verhuurd. Van Bulgaren aan Bulgaren lijkt het. Het is trouwens hier al Bulgaars, wat de klok slaat. 9 op de 10 auto's Bulgaars. We kunnen ons voorstellen dat het hier een afgelegen arme Griekse streek was/is? Na de Wende zijn de (nieuwe rijke) Bulgaren gekomen. Hopelijk profiteert de bevolking hier ook van.

            

De kustlijn is mooi. Van vlak tot rotsachtig, licht heuvelend. Onderweg speelt Leen weer voor schildpadklaarover. Helaas rijdt hij een km of wat verderop over de staart van een slangetje. Daar hebben we geen EHBO voor :-(

Na 10 km bereiken we de archeologische site  Ancient Avdera. We kijken over het hek. Er is niemand.  Het blijkt toch toegankelijk. Wij zijn vandaag niet in de mood.  Bovendien hebben we in het museum van Kavála al de kostbaarheden van hier bewonderd.

        

Even verder op een heuvel verstopt, een verlaten en ietwat ontmanteld kerkje.

We fietsen een rondje over een vissershaventje.

Verderop een vissersdorpje met stranden en toerisme. Een terrassenstraatje. We fietsen er helemaal langs. Daarna stopt de kustweg en moeten we het binnenland in. Hier en daar wat fruitteelt: kiwi's en druiven, een  olijvengaard. Rommelige boerderijtjes. Wat koeien of schapen erbij. Natuurlijk een kapelletje hier, een gedenkhuisje daar.

In het huidige dorp Avdera worden we begroet door een paar grauwende, bovenlip op tanden bloot, op ons afstormende honden. Mijn 65 jaar oud Duitse herder trauma springt ook meteen tevoorschijn. Gaat maar niet met pensioen! Gelukkig werkt mijn dazzer weer. Ook hebben ze ontzag voor Leen. Bij mij duurt t ff voor mijn hartje bedaard is.

We fietsen terug naar de kust. Onderweg zien we een fruitschuurtje. De dame slijt ons 3 wat gerimpelde  paprika's en een trosje druiven voor € 1,30. We gunnen het haar. Ondertussen informeert ze of we Duits, Bulgaars of Servisch zijn. Ze ontdooit als ze Hollandia hoort en helemaal als ze onze fietsen ziet. We krijgen nog 2 meloentjes en 6 tomaten mee. Ze flikkert alles bovenop de druiven in de zak en wil van geen extra betaling weten. Is souvenir,  zegt ze.

Langs de kust weer terug. Leuke fietstocht bij een aangename temperatuur. Bikiniweer,  maar niet dat benauwde. Heerlijk op de camping. Gekeuvel en spelende kindertjes. We horen de muziek van de strandtent, maar als t zo blijft klagen we niet.

Camping Natura,  Avdera Beach, Thracië, Griekenland.

        

verder naar week 39