Zondag 22 september, van Avdera oost naar Komotini (Thracië) en dan snelweg west naar Orfano (weg 2) Macedonië, Griekenland.

Gisteravond werden we verrast door onze buurman, die met een soort primitieve blaasbalg/doedelzak een concertje weggaf. Tot groot enthousiasme van de omstanders. Hoewel al snel wat eentonig, toch hartstikke leuk. Verder rustig. Het is een echte familiecamping.  Geen disco oid. 

Wij rijden  toch nog even oost in de hoop dat het Grieks/Turks/Bulgaars mixstadje Komotini wel door ons te bezoeken valt. Hierdoor rijden we tussen de Thracische Zee en het Vistonidameer door.

Het havenplaatsje Pórto Lágos met het witte klooster Agios Nikólaos is even een stop waard. We worden begroet door de pope die veelvoudig versterkt zijn mis eindeloos door zingt. 

Een markt warempel vlakbij. Leuk,  leuk! Fruit en 2 vestjes voor mij. De pope zegt zingt nog steeds.

         

Even verder in het meer zwevend op het water, over een loopbrug bereikbaar. Dat is pas de witte Nikólaos kerk!  Ook hier is de dienst gaande. Het is er afgeladen vol en het stikt van de zwermen muggen in dit moerasgebied. We durven de deur niet eens open te doen.

In Komotini vinden we de ingetoetste P zonder problemen. De toegang smal door dubbelparkeerders. De P bij een stuk stadsmuur  is klein, maar achteraan is voldoende plaats.

           

We lopen zo de nog erg rustige winkelstraat in. Alleen de terrassen zijn open. We zien een paar kerken en een moskee. Lopen door een zowat verlaten slagersbazaar. Mapsme heeft moeite met positie bepalen tussen de hoge gebouwen. We zijn, tot nu toe, niet erg gecharmeerd van de stad. Je ziet de verschillende invloeden, vooral de Ottomaanse aan de gebouwen en de mensen. Het blijft zoeken naar de parels tussen de zwijnen.  De 2 musea kunnen we niet vinden. Ook niet zeker of het volkenkundig museum op zondag open is. We geven het op en maken dat we weg komen voordat we helemaal ingebouwd worden op de P. Griekse steden, Libby en wijzelf. Geen gelukkige combi. We slaan de grote en zeer hectische stad  Thessaloniki maar over denken we.

        

      

        

Na deze bezoeken nemen we een stuk snelweg west. Verbazend slecht bij tijd en wijle. We hebben de steven gewend.  Halverwege tol € 4,60.

Xánthi voorbij en de Nestós over komen we weer in Macedonië.

We zien de zee en de industrie op de vlakte bij Néa  Karváli. Daar ligt Camping Alexandros in de buurt.

Wederom hoog door de bergen om Kavála heen.

Pas bij Néa  Iraklitsa verlaten we de snelweg en rijden over  de prachtige weg 2 boven de kust verder. Helaas zit ik aan de landkant (ook mooi), maar lastig de blauwe zee en strandjes te fotograferen.

We hebben een paar P4night ingetoetst. De 1e zien we al van verre liggen. Over het uitgestrekte veld na het dorpje staan wat campers verspreid. Eerst maar eens lunchen. Het staat ons hier wel aan voor een nachtje. We blijven.

Na de lunch wandel ik een stuk langs het strand en terug door de onverharde dorpsstraat. Verderop zie ik nog fijnere mogelijkheden om te staan. Verder van de 2 vandaan.

We hobbelen erheenDraaien om en staan perfect met de kont maar zee en voorzicht op de zandkleurige afgeplatte heuvels. Nog beter! Ook overhuifd terrasje erbij. Waarschijnlijk van een visserman.

      

P4night aan rustig strand (weg 2) aan het eind van Orfano, voor Karianí (Thessaloniki) Macedonië. Er is een terrasje met toilet, vandaag gesloten.

        

Maandag 23 september, van Karianí het schiereiland Chaldikiki op tot Olympiáda.

Heerlijk stille mooie plek aan het strand. De 2 is ook vandaag een goede rustige weg langs de prachtige kust en binnenland. Regelmatig zien we campers aan het strand staan.

Dit is heel ander gebied dan Oost Macedonië en Thracië. Daar was amper westers toerisme en nog minder campers. Wel een  Bulgaarse invasie. Vakantiehuizen en op de camping. Ook bij de OP vannacht waren de strandhuizen van Bulgaren en Slowaken, zagen we.

We tanken in Amfipoli en voort over de 2. We weten dat er deze ochtend markt  is  op de  OP van Asproválta. Daarom zetten we ons Libby op de parallelweg aan het begin. Een leuk toeristisch stranddorp. Langs de winkeltjes en terrassen tot de markt.

            

         

Struinen over de uitgestrekte markt. Proeven en kopen. Bepakt en bezakt over de heuse boulevard terug. Nog even bij de Griekse buurtsuper binnen.

         

              

           

Net buiten A een Lidl. Hier vullen we de paar nog ontbrekende spulletjes aan. We rijden het schiereiland Chaldikiki op. Een groot bord meldt Free camping forbidden! Hmmm!

Net voorbij Olympiáda nemen we de afslag terug naar het dorp. We stoppen bij een uitzichtspunt. Wauw! Dat ziet er idyllisch uit.

We eindigen beneden  op een grindveld/haventje. Een paar vissers werken er aan hun boot. Geen problemen hier om te parkeren/cq overnachten, zeggen ze. Toestemming! We blijven. Topplek! Weer met de neus boven zee, vlakbij een prachtig kerkje en dan het dorp.

Van alles te zien. We willen net naar het dorp wandelen, wanneer de visser, die het oude bootje aan het opknappen is, ons roept: Hé Friend! Met gebaren vraagt hij ons of we een oogje op de rond zijn boot gestalde spullen willen houden. Een half uurtje ongeveer. Duurt natuurlijk veel langer ;-)

        

                

Ondertussen komt er een gelikte boot en een auto aan. Een bruidspaar en de fotograaf met drone.  Vermakelijk om te zien. Dit zijn allesbehalve armlastige Grieken. Leuk dat ondertussen zo'n gezellig roestig bootje door 2 bejaarde mannen te water wordt gelaten.

Nog wat later maakt de politie een rondje over het terrein. Ze schenken geen aandacht aan ons. Dubbel toestemming dus. We kwijten ons nog steeds van onze oppastaak voor onze ' Friend'.

Ik ga alleen op verkenning. Rond de baai een hotel en terrassen.

        

Erachter het dorp. Op het plein een buste van Aristoteles, die hier vlakbij is geboren. Even verder de grote kerk.

In het, overigens  'niksbijzonders' dorp tegen de heuvel aan, wonen de locals. Velen verhuren kamers aan Serven en Bulgaren. Ook hier Oost Europees toerisme. Het is inmiddels al een paar uur later en nog steeds is onze 'Friend' niet terug. Wel komt er regelmatig eens een gluurder langs bij de boot. Één is zo brutaal, dat hij op de boot klimt. Op ons nee gezwaai, begrijp ik dat hij het een ruïne vindt. Hij pakt zelfs een schroevendraaier om te poken.  Kortom hij gedraagt zich verdacht. Wij nemen opzichtig foto's van m. Dan druipt hij af. Terwijl Leen gaat zwemmen op het naastgelegen strandje, komt een andere aan.  Even later komt nr 1 er ook weer bij. Ik gebaar duidelijk van nee.  De mannen lachen, maar doen verder  niks, ze zeggen dat ze dat mogen. Zodra Leen erbij komt en ze ons niet kunnen overtuigen, lopen ze weg.

Een kwartiertje later komt de boss dan, na 3 uur! Hij moet vreselijk lachen. Hij kent ze inderdaad maar heel erg bedankt toch. Ja wij zijn echte Cerberussen hoor, als ons dat gevraagd wordt.  De baas werkt verder met hulp van allerlei mannen. De door ons verdachte 2 hebben we niet meer gezien.

Porto Olympiáda, Olympiáda, Chaldikiki.

     

Dinsdag 24 september, van Olympiáda via Stágira, Ierissós  en Ouranópoli (Athos) terug naar Stratoni. 

Gisteravond bleken we precies onder een schijnwerper te staan en zo in een muggenwolk. We verhuisden achteruit tegen de heuvel aan naast een pas gearriveerde Duitse Globescout. Zo brachten we in alle rust de nacht door. Het hondenconcert van links naar rechts door het dorp daargelaten.

Meteen de heuvel op zien we restanten van een oude nederzetting. Zo dichtbij. Ancient Stágira. Waar is dan het reuzenbeeld van Aristoteles?

Boven Stratoni een mooi uitkijkpunt.

Bij de afslag naar het dorp ineens een verwijzing de andere kant op naar Stágira. Dat doen we eerst. 9 km de berg op. Het dorpje Stágira door weer een bord: Aristotelespark. Het is een pretpark, zegt Leen. Nee toch? Op de P eerst maar thoffie. Het regent inmiddels.

Voor € 2 pp mogen we er in. En daar is  Ari! Met zijn rug naar ons toe. Eerst bekijken we een aantal vreemde objecten. Aristoteles was niet alleen filosoof en dichter, maar ook een groot denker en onderzoeker. Zijn leermeester Plato noemde hem 'Het Brein'.  

Leen gaat helemaal uit zijn (kind)dakje en probeert alles uit in dit wetenschappelijk (pret)parkje.  Hij wekt een waterhoos op. Geeft een flinke zwaai aan de optische draaischijven (psychedelische jaren 70 op-art).

       

Probeert de waterwekker uit, die Ari gebruikte voor korte napjes, zodat hij langer effectief kon studeren en slaagt er zelfs in op de stenen xylofoon een herkenbare Vader Jacob te produceren.

Er staat nog veel meer o.a. geluidsreflectors, een zonnekompas, een pendule enz. Kortom we amuseren ons kostelijk onder onze pluutjes.

Bij het beeld van Aristoteles vallen meteen zijn enorme voeten op. Dat herinner ik me van een beeld ergens bij een archeologische site (vorige reis) gezien te hebben.

Het regent nog steeds en blijft dat waarschijnlijk de hele dag doen. Nogmaals thoffie op de P (zou trouwens een prima OP zijn), gezellig muziekje erbij en dan door het huidige Stágira (zie wel 4 kerken) de heuvel afhobbelen om beneden in Stratóni de OP te onderzoeken.

          

     

Dat ziet er helemaal niet gek uit. Het is inmiddels droog maar bewolkt. We besluiten verder te gaan op ons toeristisch tourtje naar Athos.

        

2e stop in Ierissós. Er is bij de rustige haven een CP aan het eind van het toeristische dorp. Hier zouden we kunnen overnachten wanneer we besluiten morgen, zover als mogelijk,  tot monnikenstaatje Athos te fietsen.

         

Nr 3 is weer 15 km verder. De (ACSIcard) Camping voor Ouranópoli. Het staat ons steeds minder aan. Één en al hotel. Voorbij de camping rijden we het overvolle nauwe dorp in tot aan de haven.

          

           

          

         

Lachen. Nauw! We komen de camper niet uit, draaien en sukkelen terug. We weten inmiddels zeker dat we geen poging (ook niet per boot) zullen doen om een glimp van de beroemde kloosters van Athos op te vangen. Deze monniken laten slechts zeer mondjesmaat bezoekers toe en oh oh wat eng, al helemaal geen vrouwen. Misschien juist daardoor is hier deze kermis ontstaan.

Wij hebben onze keuze gemaakt. We rijden 30 km terug naar de OP in Stratóni. Weer een mooie plek met de neus naar het water. Meteen contact met de andere Nl camper. Warempel Toesjoeranroet! Piet, Elly en hondje Arie (een pittige dame).

Inmiddels half 2 rammelen we. Een kijkje bij het naastgelegen restaurant leert ons, dat dit een beachbar is met kleine kaart en dito prijsjes, maar pico bello van smaak.

Nog meer geklets volgt. Daarna voor de 2e keer vandaag ons Libby zandvrij gekuist en lekker relaxen. Het was weer een intensief, maar voldoening gevend zwerfdagje.

OP Stratoni, Noord Chalkidiki, Griekenland.

         

Woensdag 25 september, dagje op de plaats rust.

Gisteravond regen en onweer. Vandaag bewolkt, maar droog. In de namiddag breekt de zon door en is het meteen heerlijk, ook om te zwemmen.

OP Stratóni, Chalkidiki.

       

Donderdag 26 september, laatste dag Stratóni.

Een prachtige dageraad. De zon doet zijn best, maar het  begint bewolkt. Daarna tot de middag  heerlijk zonnige uren. Alles relaxed. Arie komt regelmatig buurten. We kletsen met Elly en Piet. Ik maak een wandelingetje op  de vloedlijn tot de fabriek. Later hoor ik dat het een zinkmijn is. De vrachtboot die daar dagen gelegen heeft is blijkbaar gevuld vertrokken.

          

Er komt nog een Hollandse camper bij. Campervrienden van de buren. Verder blijft het erg rustig. De andere 3 campers staan er al langer. De wind is wat sterker geworden. Het bewolkt regelmatig. Koud is het allesbehalve: 26°. Morgen verder, op naar de volgende vinger, het schiereiland Sithonía.

In de namiddag maken we toch nog een ommetje langs het strand en door het dorp.

         

Ook bij het haventje nemen we een kijkje.

      

OP Stratóni, Chalkidiki.

          

Vrijdag 27 september. Van Stratóni via Ierissós, Gomáti, en Pyrgadikía naar Nikiti (Sithonía).

Na afscheid van de buurtjes en saniën rijden we 15 km zuid tot Ierissós. Hier nemen we de doorsteek naar Sithonía, de middelste vinger.  Op de rand van het dorp vinden we de Lidl.

         

De witte weg is breed zat en golft de heuvels door. Nog even een blik op de berg Athos en ook zee aan 2 kanten. Het wordt steeds groener. Het dorpje Gomáti door  nog hoger.

          

Linksaf richting Sithonía volgen. Verrassing! Op de top zien we weer zee en het dorpje Pyrgadikía in de diepte. Ff billenknijpen. Wat is dat steil! Adembenemend. Leen knijpt hem ook, vanwege  het soms warmlopen van de remmen. Het gaat goed. Beneden kunnen we aan het leuke haventje uitpuffen. Een mager poesje is spekkoper. Hij krijgt de door Arie versmade kattenbrokjes.

          

Weer prachtige kustweg tot Agios Nikólaos. Hier  is de flessenhals van het schiereiland slechts 3,5 km breed. We rijden nog 8 km zuid van Nikiti tot de camping.

       

           

De dame heeft een mooie plaats aan de beach voor ons. Dom genoeg gaan we niet eerst kijken. Inderdaad, mooi uitzicht, maar steil en smal, helemaal beneden.  We komen er niet in. Ook nog met gaas, tegen de zon, overspannen. Boven  kiezen we een ruime plaats, zonder overkapping, naast het sanitairgebouw. Veel makkelijker ook. De hele middag zijn we bezig met de was. De reden waarom we hier zijn.

             

Pas na 4en gaan we richting strand. Mooi, maar toch zwemmen we niet. We vinden de golven net te ruig op het rotsachtige strandje slaan.

ACSIcard Camping Mitari € 18,  Nikiti, Sithonía Chalkidiki.

        

Zaterdag 28 september, verder langs de Sithonía westkust, van Nikiti naar Tristinika Beach, Toróni.

Eigenlijk was het plan 2 à 3 nachten op de camping te blijven, maar we waren het meteen eens. Niks aan op zo'n benauwde overhuifde strandcamping met een heleboel seizoensplaatsen.  Het viel mee, omdat het dit laatste weekend voor de wintersluiting absoluut niet druk was. Afijn, de was is schoon. Relaxed op pad dus. We rijden 27 kms door prachtig landschap. De kust beneden ons.

         

           

De afslag naar de gekozen strand OP is smal en op het laatst wat zanderig, maar wat een plek!

         

         

Een breed strand. Een stuk of 10 campers en tentjes. Meest Bulgaren  een paar Grieken en een Duitser. Rechts een strandbar. We kunnen makkelijk aansluiten in de rij. Er heerst een loom,  zeer relaxed sfeertje. Bloot in alle stadia. Wij kunnen deze vrijheid, blijheid wel waarderen.

         

OP Tristinika Beach (CC Destenika), Noord van Toróni, Sithonía.

        

verder naar week 40