Zondag 29 september 2019, lazy sunday.

Zo stil vannacht. Geen golfslag. Langzaam wakker worden. Het paradijs! De 2 Griekse nymphen, die gister de hele dag lagen te bakken,  blijken 's avonds teruggekomen en hebben in een tentje op het strand geslapen.

Het is al snel warm genoeg voor een 1e bad in zee. Daarna in de zon, uit de zon, er weer in en dan weer zwemmen. Dit patroon herhaalt zich de dag door. Dat alles onder het genot van de herfstmuziek bij de Sandwich met Jacques Klöters op Radio 5.

Het wordt nauwelijks drukker op het strand. Af en toe een paar locals of een verdwaalde toerist, die een poosje zonnekloppen en zwemmen. Er komen een paar  campers bij. Verder rust. Niks hoeft. Zalig!

OP Tristinika Beach,  noord van Toróni. Sithonía, Chalkidiki, Griekenland.

             

Maandag 30 september, fietstochtje 15 km, verder zon, zee, zalig!

We blijven nog een dagje. Alweer een prachtige dag. Op de fiets door het gehuchtje, slaan we linksaf de heuvel op. Wat mooi!. We kijken over een kleine lagune op 'ons' strandje. Hier dobberen  de 2 zwanen, die  gisteren overvlogen.

           

Op de top horen we belletjes. Een grote kudde geiten steekt over. Precies over de zwart-wit streepjes, een geitenzebra ;-).

In de diepte zien we het volgende baaitje liggen. Er staat een camper. We draaien om en fietsen richting Toróni.

Ook in Toróni zien we hier en daar een camper staan, gewoon langs de weg. De parkings voor het stadje hebben een hoogteboom gekregen. Toróni heeft verscheidene hotels, appartementen en restaurants. Druk is het niet. Het seizoen is duidelijk voorbij. In een supermarktje kunnen we nog een paar fatsoenlijke  appels, een perzik en een flesje kefir bemachtigen uit de overduidelijk al dagen oude restanten.

         

Bij de bootjes zit een  visser zijn inktvis schoon te maken, terwijl een paar poesjes klagelijk miauwen.

Wij verkennen de ruïnes van het oude fort en fietsen op het gemakje terug. Wie weet komen de 2 dolfijnen, die gistermiddag een springconcoursje hielden, weer langs en laten ze zich deze keer wel voor de camera vangen.

OP Tristinika Beach, Sithonía Griekenland.

            

Dinsdag 1 oktober, van Tristinika Beach, via Porto Koufos naar Kalamítsi Sithonía.

De vuilwatertank is vol, het vers water bijna op. We moeten wat. Dus hobbelen we het weggetje weer af naar de 6407 tot niet veel verder de afslag naar het haventje van Koufos. Hier moet een waterkraan zijn voor de boten én voor campers dus.

            

Het klopt, maar we moeten wel een stief kwartiertje wachten tot de jachten zijn gevuld. Thoffie en kletsen. Aardige lui, die zeilers!

           

We kunnen niet helemaal het schiereiland rond. Geen wegen daar, waarschijnlijk te ruig. De korte doorsteek de berg over geeft ons prachtige uitzichten.

        

Voor Kalamítsi smal naar beneden om te eindigen op de aan het eind verlaten strandparking, waar campers overnachten. Anders dan het paradijselijke strandje van de afgelopen dagen, maar helemaal niet verkeerd.

         

Een aangenaam wandelingetje brengt ons over de kleine boulevard met een paar restaurantjes tot de rotsen aan de andere kant van het kleine dorp. Ook hier is het hoogseizoen duidelijk voorbij, maar er zijn nog wat toeristen. We spekken de lokale economie alvast door de aanschaf van een watermeloen,  een zak zoute chippies en een sesambroodje. Dat is voor vanavond bij de salade.

       

Het is leuk hier. We blijven en gaan lunchen aan het water. Restaurant Giorgakis lijkt ons wel. Leen bestelt Súpa psarión en wij allebei souvláki kotópoulo. Vissoep en kipsouvlaki.  We leren Grieks ;-)

Heerlijk eten. Leen vindt de vissoep één van de beste, die hij gegeten heeft tot trots van de eigenaar. Het is de soep die zijn vader, de echte Giorgakis, nu in de keuken de kok, altijd op de vissersboot maakte. En de kipsouvlaki met alles dr op en dr an smaakt ook uit de kunst. We scoren met onze loftuitingen en krijgen zomaar een toetje toe. Lijkt erg op de Portugese zoete baksels. Vast ook Arabisch van oorsprong. Kortom Restaurant Giorgakis gastvrij en top!

Uitbuiken op en aan het strand. Lekker zwemmen en ook nog een stranddouche.

           

OP Kalamítsi Beach, Sithonía zuidoost.

            

Woensdag 2 oktober, van Kalamítsi via Sykía naar Sárti Sithonía.

Gewekt worden door een tsjilpende krekel, het kon slechter. Ook de OP tegen de rotsen aan het eind van Kalamítsi blijkt een toppertje.

Hooguit 25 km rijden we. Door de bergen noord.

Het dorpje Sykía, iets het binnenland in,  heeft volgens Mapsme een wat grotere supermarkt.  Dat klopt. De Happy Market is op de bewoners gericht en niet bijna leeg omdat het seizoen over is. Leuk bedrijvig dorp trouwens.

       

Weer aan de kust de afslag naar de OP.

Net ten zuiden van het dorp Sárti bij Beachbar Ammolofos vinden we een plekje, zowat op het strand. Bij nader inzien zetten we ons achter op het veld met de neus richting dorp.

          

Rustiger, omdat de strandgangers van het nabijgelegen hotel niet over onze mat komen en gunstiger qua wind en schaduw, want het wordt weer heet vandaag. Enne..... over zee uitzicht op de berg Athos. Voorlopig  in nevelen gehuld, eigenlijk wel toepasselijk.

2x een wandelingetje. Naar het dorp én de andere kant op tot de volgende Beachbar. Verder zon, zand en zwemmen.

            

           

         

         

Beachbar Ammolofos, Sárti Sithonía.

         

Donderdag 3 oktober, van Sárti via Orange Beach en Vourvourou naar Órmos Panagías, Sithonía.

Gister leuk contact met de Tsjechische camperburen. Ergens vannacht heeft er zich nog een Poolse camper bij geplaatst. Niks van gemerkt!

De 1e stop, een tip van de Tsjechen, komt niet ver boven Sárti. Orange Beach (Tripadvisor). In het Grieks Kavourtripes (dat betekent Krabbenholen) Beach en Portokali Beach. Een reeks rotsige stranden met grillige formaties, waar bovendien een unknown artist o.a een zeemeermin en een Macedonische zon heeft uitgekerfd. De laatste jaren is het van afgelegen nudistenstrand geëvolueerd tot toeristentrekpleister, nog steeds volgens Tripadvisor. De toegangsweg is ook grillig uitgesleten. Rustig rijden en dan is het goed te doen. Wij zijn zo vroeg, dat er behalve een groep Griekse zwemdames nog geen toeristen zijn. In het bos wordt overal voor brandgevaar gewaarschuwd, maar geen doe voorzichtig bord. Ik ben blij dat ik mijn stokjes heb. Het is goed uitkijken, omhoog/omlaag over de afgesleten stenen.

           

           

Helemaal aan het eind gekomen zie ik wel een meertalig waarschuwingsbord. Hier begint het huidige naaktstrand. Ja, dat is gevaarlijk natuurlijk :-))

Mooi landschap weer tussen het groen van de pijnbomen en in de diepte de zee. Het is te merken, dat we  noordelijker, dichter bij Thessaloniki komen. Meer verkeer en geen vrije stranden meer. Veel (nu gesloten) campings met privé beach daarachter.

         

Het is helemaal schrikken, wanneer we de afslag naar Vourvourou nemen. Hier zou in milieuzone!! volgens Campercontact toch een vrije Beach zijn. We komen terecht in met recreatiewoningen, hotels ed volgebouwd gebied. Smal eenrichtingsverkeer brengt ons tot vlak bij het strand. Grote borden. No camping! Privé! We vermoeden, dat de coördinaten weer eens niet deugen. We vinden dit sowieso helemaal niks. Rijden niet verder het volgende zijstraatje in. Nee, weg van hier!

           

De volgende mogelijkheid is het haventje van Órmos Panagías, nog net op Sithonía. Best leuk. Ontspannen sfeertje. We drinken er thoffie en lopen even rond. Weinig privacy en ook nogal brutaal om hier de luifel uit te klappen.

         

2 km verder zijn de beaches. Dat is het helemaal. Een langgerekt breed strand, alweer helder blauw water en nog éénmaal Athos aan de overkant.

Er is een mini kantina vlakbij. Even later opent een oudere man het. Weldra staan er meerdere pick ups met, zeg maar, rijpe mannen. Ze hebben het erg gezellig. Net de 'Leugenhuisjes' aan de Wester- en Oosterschelde. O.a. in Hansweert, Wemeldinge en Kruiningen komen de mannen en enkele vrouw net zo de dag en het verleden doornemen, terwijl ze uitkijken op boten en zee.

Het is maar kort genieten van de zon. Eerst komt er een waas voor, dan steeds meer bewolking. De temperatuur blijft aangenaam. Ik ploeter door zand en water het hele strand af en terug. Daarna zwemmen we samen, misschien wel voor de laatste keer. Voor de komende week wordt regen verwacht en wij trekken het binnenland in voor een archeologische tour.

          

        

Livrochio Beach, Órmos Panagías, Sithonía.

         

Vrijdag 4 oktober, van Órmos Panagías rond Thessaloniki via Antiek Pélla naar Edessa, Macedonië.

Rond 3 uur vannacht slagregens en daarna wat rukwinden. Later komt de zon toch tussen de wolken door piepen. Het is rond de 20° en droog.

De middelste vinger Sithonía af. Wat een heerlijk camper schiereiland is dat!  Dezelfde 3 km doorsteek naar Nikiti. Daar vullen we de voorraden aan bij het geelblauwe logo.

De Egeïsche zee ligt nu links van ons. Thoffie en verder weer.

De 3e vinger, het schiereiland Kassandra is het meest toeristisch, dat slaan we over. We rijden nog wel in Halkidikí.  Veel olijventeelt en ook wat druiven onderweg.

90 km slechte, zonder vluchtstroken, autoweg naar en rond het immense Thessaloniki. Steeds drukker en helaas ook steeds meer regen. We zitten klaar met het geld, maar de tolhuisjes blijken onbemand.

Thoffie bij een benzinestation op de E86. Nauwelijks weer op pad, staan we voor rood licht. Goh... een Hollandse camper, warempel Toesjoeranroet Piet en Elly. Van de weg af en een verheugde ontmoeting. Hoe bestaat t! Ze hebben echter droevig nieuws. Jarenlange trouwe metgezel Arie (Bombarie, zei Leen) is plots hartstikke ziek geworden. Ook de dierenarts kon m niet meer redden. Arie is naar de hondenhemel, hopen we. (P&E stuur ons mailtje, dan sturen  we jullie de Ariefoto's van vorige week). We praten kort. Na 5 km scheiden onze wegen alweer.  Zij zijn onderweg richting Athene, wij nog een stukje west. We zijn er stil en verdrietig van.

      

De regen wordt minder. We volgen de borden naar Pélla, archeologisch museum. Dat is een rondtoer door het huidige dorp.

Het is  vrijwel droog. Een snelle hap en hup het museum in. Hier een overdaad aan vondsten uit deze voormalige rijke hoofdstad van Macedonië. Alexander de Grote is er geboren. Vanaf zijn 11e was Aristoteles zijn leermeester. Prachtige mozaïeken, gouden sieraden en terracotta beeldjes, potten en vazen. Heel bijzonder.

         

         

          

          

       

Langs de rand van het agrarisch (katoen)dorp naar de archeologische site.

Weer een hapje en verkenning van de site. De zon schijnt inmiddels. Bijna geen bezoekers. Het is goed, dat we eerst het museum bezocht hebben en daar de film over het ontstaan van de stad gezien hebben. We beperken ons tot de voornaamste bezienswaardigheden.

Het huis van Dionysos en het huis van Helena.

          

De agora, het ambachten en zakencentrum en de resten van het openbaar archief. Hier kun je goed zien, dat de stad verwoest is door een aardbeving. Dat is ook de reden dat er zoveel goederen gevonden zijn, omdat de stad in vol bedrijf, van het ene op het andere moment is verlaten.  

Tot slot lopen we nog tot de pottenbakkerswijk en het openbaar badhuis.

Bijna toevallig vinden we dan achter glas in een modern gebouw het meest beroemde mozaïek Dionysus op leeuwenjacht. Dit is een kopie, want het vloermozaïek ligt inmiddels in het museum en hebben we al gezien.

Ons plan te overnachten op de P(4night) van de site vinden we toch niet zo. Bovendien staat er een verbodsbord na sluitingstijd. We rijden nog 50 km verder west. De katoen wordt geoogst en vervoerd. Het stadje Giannitsá lijkt verzamelcentrum. Verderop veel fruitteelt.

        

We moeten sterk omhoog door het stadje Edessa tot de P(4night) bij het waterpark, waar Edessa beroemd om is.

We eindigen zowat boven de waterval en vinden warempel nog een plaatsje ook. Het is Griekse tijd kwart over 4. Net te laat om het toeristenburootje te kunnen bezoeken, maar daarom waarschijnlijk plaats en overnachten voor ons mogelijk op deze kleine parking. Aparte plaatsen heeft P4night toch!

Nu we er toch zijn, gaan we uiteraard op avontuur. We beginnen met de  verschillende watervallen, waaronder de Karános, de grootste van Griekenland.

         

Verder dwalend door het park komen we langs de watermolen, een watermuseum en nog een molen vanzelf in de oude stad Edessa.

Bij de koptischse kerk kijken we even binnen. De pope zingt.

         

Vandaar lopen we door de nieuwe stad tot het water en hoeven dan alleen maar de ingebedde stroom te volgen tot ons plekkie.

Het is een lang verhaal geworden, maar hebben dan ook veel gereden en gedaan vandaag. Het was er een goede dag voor. De temperatuur daalde tot 15° tijdens de stortregens rond Thessaloniki. Allesbehalve prettig rijden.  Maar eenmaal aan het sightseeing was het droog en werd het nog een graadje of 20.

MixP4night bij het watervalpark in Edessa, Macedonië.

       

Zaterdag 5 oktober, van Edessa via Lefkádia en Ancient City Mieza om te eindigen voorbij Náousa.

Een schreeuwende en gillende (ook nog voetbaltoeters) groep pubers, waarschijnlijk op culturele schoolreis, gaat beneden in het park los van 7 tot 12 uur (Gr). Wordt best irritant. Om 11 uur onze tijd is het ineens stil, want ook de Waterfalls bar gaat dan dicht. Nou ja, stil. De waterval stort zich eindeloos door omlaag. We zijn allebei vroeg wakker. Zodoende rijden we superrustig rond het centrum de stad uit. Al met al een bijzondere stop.

         

Mooi landschap in de ochtendzon. De bergen op de achtergrond. Fruitteelt, druiven, perziken en kiwis is.

         

25 km verder rijden we een zijstraatje in. In de omgeving bevinden zich veel archeologische vondsten. O.a. hier 2 van de bekendste Macedonische graven. Het Graf van de Rechters en het Graf van Anthemíon, het bloemengraf. Voorlopig is alles hartstikke dicht, maar we staan schitterend. Er is een waterkraan én een open toilet. Super geregeld. Daarna thoffie! Prima om te overnachten ook. N40.65478, E22.13756

Terwijl we bezig zijn komt er een autootje aan met een dame. Evangelina  stelt ze zich voor. Ik scoor doordat ik de honden eten gegeven heb. We vegen. Leen klopt de matjes uit. Hij krijgt de wind van voren. Het stof waait haar domein binnen. Even later brengt ze een hard wit  brood. Het is vandaag de dag van Alexander de Grote, vandaar. Maak er maar toost van, zegt ze. Wij geven Delfts blauwe klompjes terug. Nog 10 minuutjes wachten, dan heeft ze tijd voor ons. Kordate dame!

Dat blijkt. We krijgen een college van een uur van deze docente geschiedenis en Griekse mythologie. Google maar voor info:  De tombe van de rechters, die oordelen bij de dood. Uitleg over de fresco's en de tombe. Alles heeft betekenis. We leren heel wat bij van deze gepassioneerde dame. Op dit moment is dit de enige, adequaat gerestaureerde tombe, die toegankelijk is. Geld wil ze niet. Alleen een donatie voor vaccinatie van de honden graag!

         

Bij vertrek zoent ze ons nog net niet, maar krijgen tips mee, wat we verder nog  kunnen, nee moeten bekijken. 1e tip. De school van Aristoteles in de oude stad Mieza. N40.629955, E22.100433. We rijden er onnavolgbaar heen. Prachtig landschap hier.

Het cultureel centrum biedt film van een half uur voor € 1 p.p. We passen  na alle info, die we al achter de kiezen hebben. De site zelf is gratis te bezoeken. Mooie plek, nog te zien hoe de school onderdeel van de rotsen was. Je kunt je Aristoteles wel voorstellen hoe hij hier lesgaf aan Alexander de Grote en andere beroemde tijdgenoten, o.a. zijn latere generaal. Mrs Eva heeft ze ons allemaal opgesomd. Voor ons ook mooi cirkeltje omdat we eerder Aristoteles' geboorteplaats bezochten.

      

De infodame in het centrum vindt dat we beslist het park bij de Agios Nicolas moeten bezoeken. 6 km verderop. Dat doen we dan maar. We zijn wel toe aan rustig groen. Om er te komen moeten we dwars door zaterdagdruk stadje Náousa. 10% omhoog tussen Freestyle Griekse parkeerders, tegenliggers en voetgangers. Dat wil zeggen. Ieder neemt zijn ruimte en voorrang. Leen rijdt inmiddels ook Freestyle en ons Libby gromt zich omhoog. Het wordt rustiger.

          

         

We eindigen op een parking N40.613497, E22.046203 in het groen tegenover een kazerne. Het is bijna 12 uur inmiddels. Een heftig ochtendje achter de rug wil ik wel blijven. Leen is nog niet overtuigd. Eerst werkt hij  de website van gister verder af en lunchen we.

Echter. We lunchen niet in de camper. Ik lees in de Capitool over dit Agios Nikólaos, dat het ook bekend staat als Chília Déndra (duizend bomen). Het is het domein van de wijnmakers Boutari en er zijn tavernes. Nauwelijks van de parking en net de kaart van de skilaupes (in de winter) bekeken, stuiten we op café bar&snacks Robin Hood. Een Griekse kaart, vertaald door het oberinnetje, blijkt minder authentiek. We eten prima hamburger en pizza. Ook wel eens lekker.

Nadat we de doggiebag terug naar de camper hebben gebracht slenteren we het park in. Wat een romantisch kneuterig park (allesbehalve klein). Ook hier stroomt overal water. Houten bruggetjes erover, eendjes in de poel en inderdaad indrukwekkende bomen.

          

Een treintje tuft toeterend rond. Paardjes kunnen gehuurd.

De kleine kerk, Agios Nikólaos is de 1e Byzantijnse schuurkerk (daarover morgen meer), die we zien. Het hotel restaurant Boutari is gesloten, maar er zijn genoeg andere tavernes.

Gezinnen wandelen, relaxen of slaan een balletje en spelen met het stromende water. Er is regionaal toerisme.

Een bus loost een groep grotendeels in het zwart geklede dames. Een andere bus rijdt door tot beneden om zijn vrachtje direct bij een taverne te lossen en parkeert daarna bij ons op de parking.

Wij verplaatsen ons Libby zo, dat we wat gunstiger staan. Het blijkt hier ook een P4night te zijn. Dat hadden we ff gemist. Buiten de kust rijden niet veel campers. We zullen vannacht wel weer alleen staan, maar de plaats voelt goed en rustig. Tegenover patrouilleert een soldaat langs het hek. We hebben al naar m gezwaaid en kregen een opgestoken duim terug.

P4night Agios Nikólaos Park, Náousa, Macedonië Griekenland.

         

verder naar week 41