Zondag 9 februari 2020, van Ouaoumana naar Bin-el-Ouidane, 150 km.

Door de volle maan verlicht, slapen we heerlijk, ondanks de N8 vlakbij en  ook s nachts regelmatig een (vracht)auto. Het is iets minder koud, dan gister. We doen het zonder kachel. Meteen dik aankleden. De stratenmakers zijn al present. De familie zien we niet meer. Toch chokran.

Verder over de N8 tot de afslag naar El-Ksiba. Hier overal olijventeelt. Olie, olijven en honing te koop.

          

           

We volgen de binnendoorroute van NKC. Na de afslag meteen landelijk over de boorden van de Midden Atlas.

Voor  El-Ksiba is een souk.  Het straatleven komt  alweer op gang. Er wordt gewerkt aan de R317. Even verderop nemen we thoffie bij een Aire  de picknique.

        

       

            

De R306 begint super slecht. Het gaat maar door, afgewisseld door matig tot redelijk wegdek. Soms is het zoeken, maar het asfalt is nooit ver weg. Dit 90 km lang! Het landschap is ook zeer afwisselend van dor en droog tot groen. Onverminderd adembenemend. 

           

Bijna geen auto's. Vervoer op ezeltjes of te voet des te meer. Veel zwaaien en duim omhoog naar ons.

In een dorpje toch weer een paar kinderen met steentjes. Betrapt. Hand op het hart excuus en wijzen naar de kleine daders.

           

             

             

Door een rood stoffig dorp in the middle  of nowhere, maar wel een politiecontrole. Wij mogen tot nu toe altijd doorrijden, terwijl Marokkanen hun papieren moeten tonen.

            

        

We bedwingen bergpassen helemaal omhoog en dan weer omlaag. Steeds 1 baans rafel asfalt. Bij tegenliggers stapvoets de keienberm in. Er is een nieuwe brug in de maak. Wij moeten nog over de oude.

De rode aarde gaat over in geel met alle kleuren daartussen.

            

        

Eindelijk, na dik 4 uur glinstert in de verte  het stuwmeer.

             

Beneden laten we Ouaouizarht links liggen. De weg is hier 2 auto's breed, ondanks stukken wasbord toch een hele verbetering.

Nog 20 km boven het stuwmeer en we bereiken Bin-el-Ouidane.  Op het plein waar 5 jaar geleden de fantastische Fantasia (met prachtig uitgedoste paarden en ruiters) werd gehouden is het nu souk.

          

          

Bekend terrein. Voor de stuwdam door de tunnel.  Toch moeten we ook deze keer even zoeken naar de ingang van de auberge/camping. De tuinman wenkt ons door.

          

Boven steken om de scherpe draai te nemen. De jonge beheerder - Abdul heet ie,  leren we later - komt aanlopen. 'Welkom' zegt ie en op ons verhaal dat we 5 jaar geleden ook hier waren: 'Gezellig toch!' Omdraaien op de smalle strook. We worden achteruit tot tegen de trap gedirigeerd. Voorlopig zijn wij de enige gasten, maar hij houdt rekening met meer. En inderdaad in de namiddag komt er nog een Franse camper bij. En later nog twee campers.

We staan boven de rivier temidden van subtropische begroeiing. Vogels fluiten, zalige rust. Wat een paradijsje.

Camping L'Eau-de-Vive MAD 60, Bin-el-Ouidane (Afourer), Marokko.

          

Maandag 10 februari, dagje op camping L'Eau-de-Vive, Bin-el-Ouidane.

Niet zo koud vannacht, 12°. Half 10 is de zon er en warmt t meteen op. De ochtend vullen we met de dagelijkse camperklussen en een extra poetsbeurt van t interieur. Kloppen, vegen en dweilen, zodat een en ander weer redelijk stofvrij is. Buiten blijft ons Libby er bruin bestoft uitzien. Schoonmaken heeft weinig zin op dit moment. De was gaat naar een dame. We kletsen wat met de Franse buren, die ook een rustdag nemen. De andere campers zijn vertrokken. Ook vandaag is het weer superrustig. Auto's op de weg boven hoor je nauwelijks. De tuinman rammelt af en toe met stenen. Vogeltjes fluiten. Af en toe fladdert een prachtig gele vlinder voorbij. Zalig zo'n dagje.

          

          

                 

Dinsdag 11 februari, van Bin-el-Ouidane naar Cascades d'Ouzoud, 65 km.

Afscheid van Franse Monique en Michel. De ketting gaat  los en weg zijn wij. De dam over, een tunnel in. Het stuwmeer verdwijnt uit het zicht.

Door Azilal, een grote stad. Schijnbaar hebben ze iets met dinosaurussen. Dringend behoefte  aan vitamientjes ontdekken we aan de hoofdweg allerlei winkels en kramen, maar nou net geen fruit en groente.

          

             

             

We komen door een dor en arm gebied. Er staan pakezels bij de winkeltjes met allerhande waar, echter geen vers.

        

Wat lager is het weer groener. Olijven en appelbomen,  net uit de bloesem.

        

De afslag naar Ouzoud. Hier waren we eerder. Toen op camping Zebra. Nu rijden we verder. Er zijn meerdere camperparkings in het dorp. Wij hebben onze keus al gemaakt.

     

          

Een vrolijke meertalige ontvangst van bewaker Achmed en Abdul Karim (wil graag gidsen). We mogen staan zo we willen. Top!

Vlakbij hebben we al een groente en fruitkraam gespot. Daar gaan we als eerste heen. Tot grote vreugde van de man kopen we flink in. Met toeristenprijsjes heeft hij er een dagloon aan.

Terwijl wij lunchen en relaxen parkeert er regelmatig een toeristenbusje uit Marrakech aan, die hier zijn lading lost. Bij het winkeltje tegenover komt af en toe iemand per ezel zijn gasflessen omruilen. Het is leuke reuring.

In de middag - de grootste drukte voorbij, hopen we - lopen we naar de watervallen, vlakbij. Volgens Capitool één van de spectaculairste bezienswaardigheden van Marokko. Behoorlijk toeristisch dus, zo herinneren we ons het  ook. Maar het is verbazend rustig zelfs, zo buiten het weekend. Misschien dat daardoor een man iets te langdurig  probeert onze gids te worden. Uiteindelijk snapt ook hij  onze afwijzing en taait af. Doordat het al lang niet geregend heeft zijn de watervallen van bovenaf gezien  iets minder indrukwekkend. Wij lopen een ontspannen rondje. Morgen gaan we voor de full monty!

     

          

          

Aire de Camping Amalou, alle voorzieningen MAD 50.

         

Woensdag 12 februari, wandeling cascades.

Om 4 uur gistermiddag waren alle excursiebusjes vertrokken. Zo slapen we ontspannen in het centrum van Ouzoud. De parking ligt achter het restaurant en winkeltje, alles van de familie. Het is weer fris vanmorgen, beter wat langer op bed. Om kwart over 10 vertrekken we. Wandelschoenen aan. Stokjes mee. De canyon in en de watervallen ronden is het plan.

We beginnen weer vlakbij boven de watervallen. Nu lopen we verder.

De afdaling ontplooit zich als een promenade sauvage. Weinig toerismekraampjes en geen andere toeristen op dit tijdstip.

Een man op een ezeltje gaat een stuk sneller.

Het is weer adembenemend mooi. Regelmatig zicht op de vallen en stroomversnellingen.

         

Beneden aangekomen zien we verschillende 'campinkjes' en gedoetjes. Hier kom je niet met de camper. Wel heel bijzonder, je kunt ook overnachten in een 'tente Berbere'.

Na nog wat zigzaggen bereiken we de kom waarin het water stort. Hier kun je oversteken over een bruggetje met gaten en scheve planken. Het zit verder stevig in elkaar.

Ik vermoed dat dit expres is, in de hoop dat je gebruik maakt van 1 van de weelderig aangeklede schuiten. Voor de kosten hoef je het niet te laten. MAD 5 voor een oversteek en 20 voor een tourtje onder de waterval, nog geen 50 ct/€ 2.

Wij nemen de bruggetjes. Daar begint het klimmen aan de overkant. Dit is het toeristische gedeelte. Verhard met trappen en omringd door restaurantjes en kraampjes met tapijten, sieraden, kruiden en niet te vergeten pinda's voor de makaken (apen), die hier nog steeds moeten zitten.

      

Voorlopig laat er niet één zich zien. Dan zie ik een hond alert omhoog kijken. Hij wil een zijpad op. Mag niet van zijn baas. Wij nemen dat pad wel en daar zijn ze. Totaal niet schuw, zoals een paar dagen geleden in het Cederbos. Deze worden overvoerd met pinda's. Ik denk dat ze gebraden naar pindasaus smaken.

Inmiddels staan de tajines overal te sudderen op de vuurtjes. Wij lopen er vandaag voorbij. We hebben volop groentevoorraad, dus gaan we deze keer voor een gezonde en voedzame, zelfbereide maaltijd.

Dan komen we uit op het plein en zijn weer 'thuis. Daar zijn al veel busjes gearriveerd. De groepen vertrekken met gids en de rust keert weer. Er is wat sluierbewolking , dat houdt de temperatuur aangenaam. Nog 20°+., maar geen 27° zoals eerder voorspeld.

Camping Amalou MAD 50, Ouzoud.

         

Donderdag 13 februari. Rondwandeling  vanuit Ouzoud langs en boven de Oued Tissakht, , richting Source (bron). 10 km.

Het is slechts 8° in de camper. Dan ben je blij, dat de zon doorkomt. Door het dorp lopen we weg en slaan voorbij de groente en vleesstalletjes rechtsaf door een woonwijk met moderne huizen in alle stadia van bouw.  

          

Daarna slingert een breed pad zich in de buurt van de rivier tussen de olijvenbomen door. Nadat we smal  op de heuvelrug lopen zegt een tegemoetkomende jongeman dat we een lager gelegen pad moeten nemen. Chokran, dankjewel!

        

           

Hier wordt overal geïrrigeerd. De dammetjes zijn open gezet om de olijvenbomen te bevloeien. Ook het pad staat regelmatig nat. Springen dus.

        

Aan de rivier gekomen moeten we weer over zo'n palenbruggetje. 2 dames  op een ezeltje rijden ons tegemoet  en blijven staan onder de bomen. We laten ze.

Hier herkennen we het. 5 jaar geleden bezochten we deze langwerpige picknick-aire ook. Toen was het druk met Marokkaanse dagjesmensen. De tajines  pruttelden overal. Nu zijn de soms vernuftig met riet vervaardigde kraampjes allemaal gesloten. Jammer! Geen versgeperst zjuutje vandaag. Het is duidelijk, dat het toerisme is toegenomen. Er loopt nu vanaf de Nweg een brede grintbaan tot beneden. Er zijn verschillende 'campings'  gekomen. Idyllisch aan de rivier gelegen. Wel zorgen dat je goed bevoorraad bent!  Wij lopen geheel alleen langs alle kraampjes tot waar de weg ophoudt. Nog niet aan de source! Hier draaien we om en lopen terug tot het bruggetje.

            

          

           

Daar staan de ezeltjes nog onder de bomen geparkeerd. De 2 dames doen  gezellig kletsend de was in de rivier.

Verder over het pad is het druk met ezeltjesverkeer. Een boer met de ploeg op zijn schouder onderweg naar zijn landje, andere  bepakt met spullen  of leeg om iets op te pikken.

Bij de afslag omhoog naar Camping Zebra ontmoeten we een man met zijn ezeltje volgeladen met rietstengels. We mogen fotograferen. Schitterende wandeling weer.

         

             

Boven gekomen lopen we samen met de schoolkinderen naar beneden. Dwars over het centrale marktplein tot onze CP.

         

Daar gaan we meteen aan de was. Weer zo'n koudwaterwasmachine met aparte centrifuge. Achmed assisteert ons met het vullen en later spoelen.

Terwijl de was hangt lunchen wij in het gelijknamige restaurant. Prima eten, maar net iets minder verfijnd dan Grill Navarra bij Taza.

Na de lunch kan de was opgeruimd en genieten wij van het Marokkaanse leven, dat hier gewoon door blijft gaan naast de (vertrekkende) toeristengroepen. Allebei leuk om te zien.

Camping Amalou, Ouzoud.

          

Vrijdag 14 februari, van Ouzoud naar  Marrakech, 180 km.

Hartstikke mooi en gezellig was het in Ouzoud, maar nu wordt  het tijd voor nieuwe horizonten. We volgen alweer de NKC aanwijzingen. De tot nu toe gereden route, vaak weg van de snelweg,  bevalt ons. Qua afstanden en overnachtingsplaatsen maken we echter vaak onze eigen keuze.

Afscheid van Achmed en medecamperaars. Terug tot de R 304. Die volgen we de Midden Atlas uit. Steeds lager.

               

           

De afslag naar Demnate is meteen nog meer landelijk.

Demnate is een druk centrumstadje. Aan het eind van de stad de 1e politiecontrole voor vandaag.

           

We proberen te tanken met de bankkaart. Lukt tot 3x toe niet. Ook de 4e heeft het niet, ondanks vermelding visa/mastercard. Daar dan maar thoffie.

Kale vlakte, afgewisseld door akkers en olijven. We volgen de Marrakech borden. Het is vrij plat, dus ineens veel, flink doorscheurende brommertjes op de weg. Bij een dorpje zien we een ezeltjes en een bromfietsparking. Voor  Sidi Rahal is het souk, ook het  centrum is druk.

            

            

           

             

Overal wordt in groentevelden gewerkt. Aardappelen, knollen en uien. Maar ook citroen en sinaasappelgaarden.

           

          

          

Op de afslag naar de N8 staat het vol handeltjes.

           

Marrakech is niet ver meer. Het wordt drukker en drukker.

Op instignatie van NKC spotten we links van de dubbelbaans weg de mega supermarkt/groothandel Atacado. Het blijkt inderdaad een Marokkaanse Sligro, maar ook wij kunnen er zonder pasje terecht.

Ze hebben bekers volle yoghurt zonder smaakje en suiker, ook kopen we gevacumeerde kalkoenfilets en Marokkaans gekruide kipworstjes. We zijn geen grote vleeseters, maar af en toe een beetje vinden we lekker. Bij zo'n kraam kopen, waar het vlees buiten hangt, zie ik niet zo zitten. Er is  ook een bancomat. Makkelijk. Zijn we weer voorzien van cash. Straks cash tanken bij vertrek uit Marrakech.

Verderop brengen de NKC aanwijzingen ons vlekkeloos tot de camping. Tomesita wilde steeds binnendoor. Niet altijd een goed idee in zo'n enorme stad.

            

        

Camping Ferdaous biedt comfort en elektriciteit. Deze keer kiezen we hiervoor in plaats van de dynamische OP bij de Koutoubiamoskee, direct aan de Medina, waar we vorige keer met plezier overnacht hebben.

Het is een ruime camping. Je hoort het verkeer op de N 9, maar de camping zelf is een rustige oase. Half 3 zitten we aan de lunch. Nu lekker relaxen en bijkomen. Het was vandaag een relatief snelle rit. Ondanks rammel-asfalt konden we redelijk doorrijden en snelheid behouden.

           

Camping Ferdaous MAD 100 (inclusief electra),  Marrakech (noord).

             

Zaterdag 15 februari, Dagje Marrakech.

Busje komt zo, busje komt zo! Keurig op tijd. Maar dan de passagiers! Laatkomers houden de chauffeur nog 10 minuten aan de praat. Het verkeer alweer druk. Eerst langs de Majorelletuin, waar deze groep gedropt wordt. Wat een drukte daar. De moed zakt me in de schoenen. Wil ik de tuin zo wel zien?  De rest rijdt mee tot de Koutoubiamoskee. Hier worden een Duitser en  wij om 3 uur ook weer opgepikt. De anderen pas om 10 uur vanavond.

Dit is bekend terrein. De vorige keer hebben we met de camper op een P hier vlakbij gestaan. Het verkeer lijkt nog veel hectischer geworden in die 5 jaar.

Na de 1e indruk lopen we zo het beroemde plein Jemaa el Fna op. Zo tegen 11en is het nog niet druk. Langs de sinaasappelkramen komen we bij een rijtje schoenpoetsers.

Leen laat zijn vieze stoffige (Ouzoud) wandelschoenen een beurtje geven. Dat begint met schoonmaken met  een in citroen gedrenkt borsteltje. Daarna gaat er een kraag rond zijn sok en wordt er schoenpoets ingewreven, gevolgd door uitwrijven en met een zachte doek laten glimmen. Tussendoor is er een scheurtje  gelijmd en zijn uitstekende stikseldraadjes met een aansteker weggebrand.  Vakwerk!

Daarna lopen we in de Medina door de verschillende souks. Het blijft bij kijken kijken, niet kopen, al is er dit keer niemand die ons dat toevoegt. Er is wel veel, meestal leuk contact.

          

           

      

         

          

          

Na een uurtje zien we in een hoekje op een driesprong een rustig terras. Het blijkt dat de winkeltjes rondom én  het terras allemaal van dezelfde familie zijn. Het duurt een hele poos voor de bestelde café noir en jus er zijn. We vervelen ons geen moment. Zoals  de ene broer zegt. Het is hier altijd 'un film qui passe'. Van de andere broer leren we dat de zwangere poes Mimi  heet. Ondertussen vertrekt Maman (vuurrode lippenstift met sluier) op de scooter. Zoontje springt achterop. Tel daar het drukke gevarieerde verkeer - ezeltjes, dockers, handkarren, fietsen, scooters, voetgangers  en handkarren bij op: Inderdaad. Never a dull moment here.

        

Je moet niet vergeten af en toe ook eens omhoog te kijken, want er staan prachtig versierde bogen, poorten, fonteinen en religieuze gebouwen tussen.

We komen o.a. langs de wolververs,  de koperslagers, de hout- en leerbewerkers en nog veel meer. Heerlijk zo te dwalen. Soms ook door bijna verlaten straatjes. Eigenlijk zijn hier helemaal niet zoveel toeristen. De Aziatische toeristen zijn zelfs  op 1 hand te tellen (Coronavirus).

In  een, qua verkeer, hectisch zijstraatje bijna terug  bij de Koutoubiamoskee strijken we neer op het terras van een snackcafeetje. We eten er een heerlijke dagschotel voor een aangenaam prijsje.

Na de lunch lopen we nogmaals over het beroemde plein. Inmiddels is er al behoorlijk reuring. Hennaschilderessen, slangenbezweerders, verhalenvertellers en muziekmakers. Afijn de hele reutemeteut.  

         

          

Langs de Koutoubiamoskee verder  en verpozen  in het uitgebreide gelijknamige park. Wat ons betreft een relaxte vervanger voor de Majorelletuinen. Die zijn prachtig, maar misschien een andere keer.

             

             

We ontdekken ook nog dat de OP, waar wij de vorige keer stonden niet meer in gebruik is. Er wordt nu gebouwd. De KoutoubiaParking geeft wel aan dat je daar voor MAD 110 kunt overnachten met caravane. Het staat er vol met gewone auto's. Campers zien we niet.

Precies om 3 uur verschijnt onze chauffeur weer. Samen met de Duitser voegen we ons bij de al eerder ingestapte laatkomers groep. Maar dan begint het. De Fransen willen bij een MiniCarrefour een paar boodschappen doen. De chauffeur stopt vriendelijk. Leen springt er ook ff uit. Wanneer we dan toch moeten wachten koopt hij bananen en is zo terug. De 3 mannen hebben langer nodig. Komen beladen met tassen terug. Ook nog naar een brievenbus. Hèhè! We rijden weer. Ze willen nog wat. Nu stop bij een Orange telefoonwinkel. Sorry 1 minuutje,  zegt de chauffeur verontschuldigend tegen ons. De 3 alweer achtergebleven vrouwen lachen erom, maar geen woord van hen. Nou dit duurt en duurt. De chauffeur vindt het ook niet meer leuk en gaat poolshoogte nemen. Na nog 5 minuten zijn ze daar eindelijk. De chauffeur laat hen nu duidelijk weten dat dit niet kan. Hij mag daar helemaal niet zo lang staan. De boete is fiks. Alweer bête gelach.

Via een scenic route door de uitgestrekte Palmeraie (met dromedarissen voor de toeristen) bereiken we na een uur de camping. Uitgebreide excuses naar ons van de aardige chauffeur, maar ook nu geen woord van de Fransen. Een extra fooi krijgt de goedzak ook al niet van hen, ziet Leen. Wat een astrant volkje. Ook de Niet Zeeuws Vlamingen begrijpen dat dit niet complimenteus bedoeld is.

Het was weer genieten in Marrakech. We vinden 1 dag echter genoeg. Morgen verder.

Camping Ferdaous MAD 100, Marrakech.

       

verder naar week 8